เป็นความรู้สึกที่ดูเหมือนบ้านหลังนี้จะทำให้ผู้เขียน อ่านออกเขียนได้ ก็อาจจะกล่าวแบบนั้นได้โดยไม่อาย

   

   3 ปีกว่าแล้วที่ผู้เขียนเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ด้วยความบังเอิญที่เจอชื่อเว็บ ในหน้าหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง และเมื่อเข้ามาอ่านบันทึกแล้ว ทำให้ผู้เขียนได้รับรู้ถีงประสบการณ์ตรงๆของบางท่าน ที่ทำให้เห็นถึงความเสียสละ ความมีน้าใจไมตรี เป็นจิตอาสาที่น่าชื่นชม

   บันทึกหลายๆของบล็อกเกอร์ ที่มีคุณวุฒิ ได้ให้เรียนรู้ในความรู้ชั้นสูง ด้านวิชาการ ประสบการณ์ของท่านอาจารย์ทั้งหลาย นำมาเขียนให้สามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้ผลเลยทีเดียว

   บางบันทึกได้สร้างแรงบันดาลใจให้ผู้เขียนอยากจะเขียนบ้าง อยากจะทำในสิ่งที่เคยฝันไว้ในตอนเด็ก

เรื่องราวธรรมดาๆที่อยากบอกเล่า...

เรื่องราวที่เป็นเรื่องส่วนตัว ที่ไม่น่าสนใจนัก...

และเรื่องราวที่เห็นและเป็นไปอยู่รายรอบตัวเราในทุกๆขณะ...

   เมื่อย้อนกลับไปอ่านบันทึกแรกๆ บันทึกเก่าๆที่ผ่านมา 

ทำให้เห็นความไม่ประสีประสาในการเขียน เรื่องราว เนื้อหา ภาษา ที่สื่อสารอย่างไร้จุดหมายที่ชัดเจน

   เวลาที่ผ่านไปได้หล่อหลอมรวมน้ำใจจากกัลยาณมิตรทุกๆท่าน ที่ได้มอบดอกไม้กำลังใจ ให้ภาษาเริ่มสื่อสารให้เข้าใจและมีจุดหมายที่ชัดเจนมากขึ้น

   เป็นความรู้สึกที่ดูเหมือนบ้านหลังนี้จะทำให้ผู้เขียน อ่านออกเขียนได้ ...

ก็อาจจะกล่าวแบบนั้นได้โดยไม่อาย

............

   แม้โรคเรื้อรังจะทำให้ผู้เขียนท้อแท้ในบางครั้ง หมดแรงใจที่จะทำงาน หมดความเพียรพยายามที่จะดิ้นรนต่อสู้ในการรักษา 

   บางครั้งต้องเก็บเอาเรื่องราวแห่งความท้อแท้ การต่อสู้กับอาการข้างเคียงของยา มาเขียนระบายความรู้สึกที่เก็บกดอยู่นั้น โดยไม่หวังเรียกร้องความสนใจใดๆทั้งสิ้น

   แต่น้ำใจจากช่อดอกไม้ที่กัลยาณมิตรในบ้านหลังนี้มอบให้ เหมือนจะเป็นยาวิเศษให้ผู้เขียนต้องลุกขึ้นยืน เพื่อสู้ โรคร้ายมันเพียงสิ่งที่แฝงอยู่เท่านั้น

   จิตใจที่หนักแน่น อดทน และสู้ เพื่อความหวัง ต่างหากที่ จะต้องประคับประคองรักษาอย่าให้ห่างหายไปจากตัว

   เวลาผ่านไปเกือบปี อีก3 เดือนจะครบคอร์สการรักษาแล้ว.....

   ผู้เขียนมีจิตใจเข้มแข็งมากพอที่จะพยุงร่างกายที่ผ่ายผอม อ่อนแอ ให้เดินไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคง

   ขอบคุณโกทูโน...

   ขอบคุณ G2K...

   ขอบคุณ Gotoknow...

.................

พ.แจ่มจำรัส

18 พฤษภาคม 2556