...เส้นทางชีวิตการทำงานของเรา...ไกล้แล้วกับการเปลี่ยนแปลง..รอจังหวะที่จะกลับไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันกับครอบครัว...หลายปีแล้วที่เราพ่อ แม่ ลูก อยู่คนละทิศละทาง...เหตุผลก็คือหน้าที่การงานเพื่อสร้างอนาคต หลายครั้งมีหยดน้ำตาแห่งความคิดถึง หลายครั้งมีรอยยิ้มแห่งความสุข เราสามคนเข้าใจความรู้สึกของกันและกัน ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกของคุณพ่อซึ่งรับบทหนักกับการเดินทางขึ้นเหนือล่องใต้ กับการโยกย้ายเส้นทางราชการ ต้องจากบ้านไกลอยู่เพียงลำพังกับงานที่ต้องใช้ความรู้ความสามารถที่สั่งสมมาเพื่อพัฒนาเด็กๆซึ่งเป็นอนาคตของชาติ...เราก็คอยเป็นกำลังใจให้กันเสมอ...

...ความรู้สึกเมื่อพ่อกับแม่กลับบ้าน เมื่อเจอหน้าลูก และเมื่อลูกเจอเราวิ่งมากอดเราสองคน กับอีกความรู้สึกเมื่อต้องเดินทางกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง มันเป็นความรู้สึกที่แตกต่างกันมาก...เมื่อลูกร้องตาม..เราต้องเข้มแข็งปลอบลูก...แต่พอก้าวขึ้นรถ น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลพรากออกมา...เราสองคนต่างเงียบเพราะรับรู้ถึงความรู้สึกของกันและกัน...สักพักเราค่อยให้กำลังใจกันอีกครั้ง...เราสองคนผ่านความรู้สึกแบบนี้มาหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ต้องรอ...เพราะบอกกันเสมอว่า...อีกไม่นานเกินรอพ่อกับแม่สัญญาว่าจะกลับไปดูแลหนูและน้องแน่นอนและจะเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปให้สมบูรณ์ที่สุด...อีกไม่นานเกินรอ..