ชีวิตช่วงนี้เหมือนมีม่านบางๆคลุมอยู่ตลอด รู้สึกตัวเองว่าใจไม่เคยโล่ง เป็นความอึมครึมที่ทำให้ไม่ค่อยกระตือรือล้นที่จะทำอะไร ใช้เวลาแบบผ่านไปเรื่อยๆ รู้สึกว่าเราไร้ประโยชน์ เราทำอะไรก็ไม่ได้ดั่งใจ ไม่ค่อยรู้สึกอยากทำอะไร ไม่รู้จะทำอะไรไปทำไม รู้สึกตัวเองนะคะว่า เราคิดไปเองทั้งนั้น เป็นความคิดปรุงแต่งที่เราสร้างเองล้วนๆ แต่ก็ไม่สามารถจะดึงตัวเองออกจากสภาวะนี้ได้ ทุกๆค่ำที่ได้ไปเห็นคุณย่าของสามหนุ่ม ก็จะรู้สึกหน่วงๆในใจ เพราะรู้สึกว่าเราช่างไร้ประโยชน์เสียจริงๆ ชีวิตคนเราทำได้แค่นี้จริงๆหรือ เราไม่ได้พยายามที่จะทำให้อะไรๆดีขึ้นกว่านี้หรือเปล่า เราทำให้ท่านได้เพียงเท่านี้จริงๆหรือ เราทำอะไรที่ดีกว่านี้ให้ท่านได้ไหม ไม่มีคำตอบให้ตัวเองกับคำถามเหล่านี้เลย ปล่อยเวลาให้ผ่านไปเรื่อยๆ ช่วงเดือนที่ผ่านมานี้ ท่านทำมือที่เป็นสัญลักษณ์ว่าท่านไม่ไหว จะ"ซี้" บ่อยมากๆ ทั้งๆที่สภาพร่างกายของท่านโดยรวมก็ไม่ได้แย่ลง ออกซิเจนก็อยู่ในระดับปกติตลอด ผลตรวจร่างกายที่เป็นตัวเลขทั้งหลายก็ถือได้ว่าปกติสำหรับผู้สูงวัยเช่นท่าน ยกเว้นแต่ว่าท่านต้องให้อาหารทางสายยาง เพราะเจาะคอเพื่อไม่ให้สำลัก ซึ่งท่านก็รับสภาพได้มาแล้ว แต่ที่เราแก้ไขไม่ได้ คุณหมอก็พยายามหาวิธีปรับไปปรับมายังไงก็ยังไม่สามารถช่วยได้คือการที่ท่านมีเสมหะมากมาย ที่ต้องคอยใช้สายยางดูดออก ที่ทำให้ท่านมีเสียงครืดคราดในคออยู่ตลอด เวลามันคั่งมากๆก็จะไอและเหนื่อย มีเสียงหายใจวี้ดๆอยู่เรื่อยๆ อยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมที่ต้องมีท่อออกซิเจนและเครื่องมือเตรียมดูดเสมหะตลอดเวลา ไม่มีเรี่ยวแรงแม้จะลุกขึ้นมานั่ง...แต่พลิกตัวไปมาเองบนเตียงได้ 

ลูกหลานท่านมากมาย แต่ทุกคนก็ต่างมีภาระกับชีวิตตัวเอง มีโอกาสได้แวะมาเยี่ยมเยียนกันก็นานๆที เราก็พยายามหาวิธีการที่ให้ท่านได้เห็นคู่ชีวิตของท่าน ซึ่งดูจะเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงจิตใจที่ดีอย่างเดียวเท่านั้น ลูกหลานมาท่านก็ดีใจอยู่แว้บเดียวเท่านั้นเอง เป้าหมายที่เราตั้งไว้ให้ท่านซึ่งดูจะเป็นสิ่งที่ท่านรอคอยก็คือ ให้ท่านได้กลับไปบ้าน ไปอยู่ใกล้ๆอากุงคู่ชีวิตท่าน ณ ตอนนี้ดูช่างห่างไกลเหลือเกิน ระหว่างนี้เราจะหล่อเลี้ยงจิตใจท่านอย่างไรได้บ้าง พอท่านท้อแท้ห่อเหี่ยว เราก็จะพลอยเป็นไปด้วย พยายามอย่างไรก็เหมือนเป็นการเสแสร้งแกล้งทำ ทั้งๆที่ในใจน้ำตาตกใน เราเข้มแข็งไม่พอ เราช่างไร้ความสามารถที่จะคิด จะทำอะไรช่วยท่านให้ได้มากกว่านี้   

นึกไม่ออกเลยค่ะว่า ตัวเองทำอะไรได้มากกว่านี้ไหม...ทำยังไงดี...แล้ววันนี้ก็ผ่านไปอีกวัน...โดยที่เราไม่รู้จะทำให้มันดีขึ้นได้อย่างไร