มาให้กำลังใจค่ะ ขอให้เราทำดีที่สุดก็เพียงพอแล้ว

บางครั้งอย่างที่ ดร พจนาว่าก็อาจเป็นไปได้

สมัยที่พ่อพี่แก้วป่วยหนักและทุกข์ทรมานมาก จนเรารู้สึกว่า ทุกคนทำใจพร้อมให้พ่อไปอยู่อีกโลกหนึ่งเพื่อให้พ้นทุกข์ แต่เรายังดูแลทุกอย่างเหมือนเดิม

พ่อก็ไม่รู้สึกดีขึ้น ดีแต่พ่อเคยสั่งไว้ว่า พ่อต้องการอะไรก่อนพ่อจะไม่รู้สึกตัว

แม่ก็ทุกข์ทรมานแทบจะทนไม่ไหว

พี่แก้วก็เลยพาแม่ไปวัดเพื่อคุยกับพระผู้ใหญ่ที่พ่อและแม่เคารพ

พระเลยบอกว่า พ่อมีความห่วงกังวล ไม่กล้าจากไป ให้เราสวดมนต์บทที่พระบอกและขอขมาพ่อ

และให้แม่บอกพ่อซะว่า ไม่ต้องห่วงเรื่อง...ที่พ่อกังวล

คืนวันนั้น พ่อก็จากไป

พี่คิดว่า พ่อหมดห่วงแล้ว

ตอนพ่อจะไปจริงๆ พ่อยังหันหน้ามามองหน้าแม่

เหมือนการสั่งลาเป็นครั้งสุดท้าย...