เช้าวันนี้ขับรถออกจากบ้านขณะที่ยายังคงออกฤทธิ์อยู่ จึงต้องตั้งสติอยู่บ่อยๆขณะขับรถไปทำงาน

   ลูกสาวที่นั่งข้างหลับสบายจนถึงที่ทำงาน น้องปอบอกว่านอนดึกถึงเที่ยงคืนเพราะเจ้าทอฟฟี่คันหู จึงสะบัดหูไปมาจนนอนไม่หลับ

   อาการสลึมสลือยังคงรบกวนมาถึงที่ทำงาน ใจหนึ่งบอกอาจต้องหยุดเพื่อพักผ่อนหรือเปล่า แต่ใจหนึ่งก็แย้งให้อดทน รอเวลาที่ผ่านเลยเพื่อปล่อยให้มันหายสลายไปกับเวลานั้น

   จนถึงเที่ยง ช่วงเบรคเลยแอบงีบไปครู่หนึ่ง....

   ตื่นขึ้นมางัวเงีย ทำงานที่ค้างเมื่อวานนี้ต่อจนเสร็จ แล้วเมล์แจ้งหัวหน้าให้ทราบ

   ขณะอาการเริ่มดีขึ้น...

   เดินไปเข้าห้องน้ำ เดินไปคุยหน้างานกับน้องๆในทีม มีคนทักบอกหน้าซีดๆเป็นอะไรหรือเปล่า

   บอกเขาไปว่า ไม่เป็นไร

   เดี๋ยวมันก็หาย

   การได้ทบทวนตัวเองไปมาระหว่างเดิน นั่ง พูดคุย การมองเห็นสิ่งรอบๆตัว ทำให้อาการที่เกิดเป็นเพียงสิ่งแปลกปลอมเข้ามา และรับรู้มัน เพื่อรอที่จะให้มันดับหายไป

   ทุกสิ่งอย่าง มีเกิด มีดับเป็นธรรมดา อย่างที่พระท่านว่าจริงแน่แท้เทียว

   และวันนี้ก็เป็นวันหนึ่งที่มีความสุขในการรับรู้ ทบทวน

....................

ด้วยความขอบคุณที่ติดตามอ่าน Happy ba ครับ

    พ.แจ่มจำรัส

8 พฤษภาคม 2556