บ่นกระปอดกระแปด



<div>
</div><div>
</div><div>
</div><div>              ฝนตก  ฝนตก  ฝนตก อีกแล้วค่ะ  </div><div>                       คิดถึงตอนเด็กๆ เมื่อฝนตก เราชอบออกไปวิ่งเล่นกลางสายฝน</div><div>                                    ไม่วายที่คุณยายจะบ่นกระปอดกระแปดให้เรารำคาญใจ</div><div>                                                  เราก็จะวิ่งออกไปเหมือนยิ่งว่า ก็ยิ่งยุค่ะ</div><div>                                                                 ผลที่ได้คือน้ำมูกใสๆ  นัยตาดงๆ  เท้าเย็น และหนาผากร้อนผ่าว</div><div>
</div><div></div><div>จะถูกดุทันทีที่วิ่งเข้าบ้านว่า ..รีบไปอาบน้ำสระผมให้เรียบร้อย มาทานข้าวและดื่มน้ำอุ่นๆ </div><div>                ใส่เสื้อผ้าปิดหน้าอกแล้วรีบเข้านอน</div><div>                            เสียงก็บ่นไป ………ได้กลิ่นหอมเหมือนน้ำซุปต้มยำลอยมาจากในครัว</div><div>                                               เป็นต้มยำกุ้งแบบน้ำใส แต่ใส่หอมแดงมาซะเต็มถ้วย</div><div>                                                                 ทานเสร็จก็รีบเข้านอน  ใส่เสื้อปิดหน้าอกแนบเนียน แล้วไปซุกใต้ผ้าห่ม</div><div>                                                                               ได้ยินเสียงแว่วๆ ว่า “สอนไม่จำ เตือนก็ไม่ฟัง” </div><div>
</div><div>
</div><div>
</div><div>ตื่นมาตอนเช้า …..ข้าวต้มขาวรอท่าอยู่กับหมูหวานของโปรดที่คุณยายทำ</div><div>                 เสียงก็ขาดหายไปจากลำคอที่ตีบตันและเจ็บนิดๆ </div><div>                               หากเป็นข้าวสวยและกับข้าวธรรมดา ก็คงทานไม่ลงแน่นอน</div><div>                                               คุณยายรู้ได้อย่างไร ว่าจะตองทานข้าวต้มนุ่มๆ   </div><div>                                                               เรายังไม่ได้บอกเลยว่าเจ็บคอ</div><div>                                                                                 นี่ละมัง …….ความหมายของคำว่า “อาบน้ำร้อนมาก่อน”</div><div>
</div><div></div><div>
</div><div>เวลา 2-3 วันที่นอนซมอยู่บนเตียงออกไปวิ่งซ่านอกบ้่านไม่ได้</div><div>                 คุณยายไม่เคยห่าง  ยังคงวนเวียนอยู่ใกล้ๆ  พร้อมเสียงบ่นกระปอดกระแปด</div><div>                                 เดี๋ยวก็เอามือมาลูบหน้าผาก  มากุมมือ  และแตะที่เท้า เช็คอุณภูมิอยู่ตลอดเวลา</div><div>                                              ก็คุณยายไม่มีปรอทวัดไข้นี่นา</div><div>                                                             ยาอะไรก้อไม้รู้เป็นซองผงๆ เขียวๆ  และก็เหม็นเขียวด้วย มาเป็นระยะๆ </div><div>                                                 อีกทั้งต้มยำสมุนไพรรสชาดเปรี้ยวๆ  ร้อนๆ   ทุกมื้อ ทานทุกครั้งก็เหงื่อไหลพรากๆ </div><div>
</div><div>
</div><div>
</div><div>เมื่อหลายปีก่อนที่ดิฉันเข้าโรงพยาบาลเพราะป่วยหนักและอยู่คนเดียวที่โรงพยาบาลกรุงเทพ-ภูเก็ต</div><div>        การลากสายน้ำเกลือด้วยตัวเองเดินเข้าห้องน้ำเป็นเรื่องปกติ</div><div>                 บางครั้งด้วยความไม่สะดวก และทะเร่อทะร่า เลือดไหลย้อนกลับมาที่สายน้ำเกลือก็เป็นเรื่องปกติ</div><div>                             พยาบาลเจาะหาเส้นใส่น้ำเกลือไม่ได้ เจาะ 1 เจาะ 2 เจาะ 3 เจาะ 4 ก็เป็นเรื่องปกติ </div><div>                                   พยาบาล หมอ จะวิ่งมาทันทีที่กดกระดิ่ง ………หากเราขอช่วยให้มา</div><div>                                                  อยากทานอะไร ก็เพียงคิด และสั่ง ………ฝ่ายบริการอาหารก็มาส่งทันใด</div><div>                                                              ไม่มีสิ่งใดขาดสิ่งของต้องประสงค์</div><div>
<p>
</p>

         จะขาดก็แต่เพียง "เสียงบ่นกระปอดกระแปด ..............."

           จะขาดก็แต่เพียง   " ต้มยำที่ไม่ต้องคิดเอง .............."

                 จะขาดก็แต่เพียง   "มือเล็กๆ อุ่นๆ ที่คอยแตะหน้าผาก มือ เท้า อยู่ถึ่ๆ "

                        จะขาดก็แต่เพียง  " สายตาดุๆ ที่ไม่เคยน่ากลัว คอยจ้องมองเมื่อเราตื่นและหลับ "

                                    และเสียงอมตะ " สอนก็ไม่ฟัง  เตือนก็ไม่่จำ " 


ณ วันที่ฝนตก ......วันที่คิดถึงคุณยายจับใจ





จนกว่าจะพบกันใหม่ค่ะ


                 





---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------





</div>