เมื่อหลายปีที่ผ่านมาแม้จะเนิ่นนาน 

หากเทียบจากวัยของเด็กน้อย

จากวัยอนุบาลจวบจนบัดนี้

ก็จะใกล้ถึงชั้นมัธยมต้น

แต่เรื่องราวมันยังก้องอยู่ในหัวใจ

มันไกลสุดกู่ 

แต่มันกลับดังขึ้นมาทุกๆครั้ง

ที่มีสิ่งมาสกิด


"เป้าหมายของการรักษาของเราคือหาย ร้อยเปอร์เซ็นต์" .... คำพูดขุ่นๆ ที่ฉันได้ยิน ชัดและดังก้อง สะท้อน 


ค่ะเตี่ยฉันนั้นเป็นมะเร็ง ...และเสียชีวิตหลังจากการเข้ารับการรักษา เป็นเวลา 2 ปี

รักษาอาการมะเร็ง "ต่อมน้ำเหลือง" ด้วย วิธีที่ คนทั่วไปรู้จักมักคุ้นกันดี "เคมีบำบัด"


เมื่อทราบว่าเตี่ยเป็นมะเร็ง

พวกเราพี่น้อง ต่าง วิ่งแข่งเพื่อยื้อแย่งชีวิตของเตี่ยคืนกลับ

น้องสาวพาเตี่ยขึ้นเครื่องบินไปกทม. รพ.เอกชนชื่อดัง

พบกับความผิดหวังกลับมา เพราะค่ารักษาที่ไม่มีพอ

และเตี่ยก็ป่วยทางใจ เพิ่มขึ้น เตี่ยร้องไห้ ... รำพึงถึงเรื่องราคารักษาและน้อยใจในวาสนา


สุดท้ายเราไปหาหมอสมุนไพร ชื่อดังแห่งหนึ่ง 

ได้ยาสมุนไพรสด มานำมาต้มให้เตี่ยกิน 

ฉันไม่ค่อยสะดวกใจนัก  ... คิดมากหลายอย่าง ทั้งสุขอนามัย ฯ แต่เหมือนอยู่ในสภาวะจำยอม 

หม้อที่หนึ่ง ... สอง ..สาม ยังไม่มีผล 

ว่าก้อนเนื้อที่แขนจะยุบลง มันยังคงโตขึ้น เรื่อยๆ เขียวช้ำเหมือนเนื้อเน่าเสีย


ต้องตัดสินใจกันอีกครั้ง หลังจากที่รับยา เคมีบำบัดจากหมอ ที่รพ. ตั้งแต่ครั้งแรกก่อนพาเตี่ยไปกทม.

รับมา หมอสั่งให้กลับไปฉีดรพ. ใกล้บ้าน ฉันทิ้งมันไปแล้ว ... เมื่อสามเดือนที่แล้ว



จนบัดนี้ ฉันนั้นจำมันได้ดี จำได้ แม้ไม่ต้องเปิดสมุดไดอารี่ ที่จดบันทึก ไว้



ในที่สุด การกลับไปหาหมอที่รพ. อีกครั้ง หมอพูดสั้น ๆ ..."น่าจะรักษาเสียตั้งแต่แรก"

เป็นเรื่องที่ทำใจยากมาก หากไม่เจอด้วยตัวเอง ...


การรับยาเคมีบำบัดแต่ละครั้ง ฉันได้สัมผัสกับความรู้สึกที่แสดงออกด้วยสายตาของเตี่ย 

ความรู้สึกเจ็บปวดด้วยฤทธิ์ยา แต่แววตา ที่มีแฝงด้วยความหวัง 

เตี่ยทนได้  ขอเพียงให้หายเท่านั้น 


แต่สุดลึกๆในใจฉันนั้น มันริบหรี่ ห่อเหี่ยว ยิ่งนัก 


สุดท้ายการรับเคมีบำบัด เสร็จสิ้น 18 สัปดาห์ เตี่ยมีความสุขมาก ...

แต่สุขนั้นอยู่กับเราได้ไม่นาน เพียงสองเดือนกว่าๆ


เหตุการณ์เดิมก่อเกิดอีกครา ...

ครั้งนี้ ...ทุกอย่างมันรุนแรงกว่าเก่า หมอ เพิ่มขนาดและเปลี่ยนชนิดของยา 

เพื่อทำลายเชลมะเร็ง ที่ก่อขึ้นใหม่ ระยะเวลาการรักษา 8 ครั้งประมาณ 7-8เดือน


8 เดือนต่อมา ...ก็ยินดีปรีดา อีกครา ...

และแล้ว  ... 

ครั้งนี้สุดท้ายแล้วจริง ๆ ...

เตี่ยติดเชื้อในกระแสเลือด เหตุ ภูมิของร่างกายไม่แข็งแรงพอ

ไม่สามารถ ช่วยอะไรได้อีกแล้ว ...


รวมเวลาที่ได้อยู่กับเตี่ยแบบใกล้ชิดที่สุด 2 ปีเท่านั้น จากก่อนหน้านี้ เจอกันแบบแวะไปเยี่ยมและกลับมาทำงานต่อ บางเดือนไม่ได้เจอหน้าเตี่ยสักครั้ง เพราะลูกนั้นเป็นมนุษย์เงินเดือน ขาด สาย ลา ไม่ค่อยดี 

กลับกลายเป็นเรื่องติดค้างในใจ ใยคนเรานั้น ต้องทำงาน มากมาย สุดท้าย...


มาวันนี้ น้องที่สนิทสนมกันมากคนหนึ่ง แม่เธอต้องรับการรักษา เช่นเตี่ยของฉัน 

ขอเอาใจช่วยเธอนะคะ 


.....

ขอขอบคุณทุกๆท่านที่ให้กำลังใจเสมอๆนะคะ 

สวัสดีค่ะ

นารี ชูเรืองสุข 

25 เมษายน 2556


.............