ช่วงสงกรานต์ที่ผ่านมาเป็นช่วงเวลาแห่งการเดินทาง

ถนนเส้นทางนี้...เดินทางกลับ “บ้าน”

หลายปีที่หนีพ่อแม่ไปเที่ยวไกลๆ สวนกระแสในช่วงเทศกาลเพราะหลายคนชอบเดินทางไปเชียงใหม่....จำได้เมื่อตอนเรียน ม.ขอนแก่น นั่งรถทัวร์ ป. 1กลับบ้านจากขอนแก่นไปเชียงใหม่ มีแต่คนเต็มไปหมดทั้งนั่งทั้งยืนแน่นเป็นปลากระป๋อง .. นึกงงว่ารถ ป.1 แต่รับคนได้ตลอดเลย..แต่คิดดูแล้วก็ใจเขาใจเรา ใครๆก็อยากกลับบ้านกันทั้งนั้น  ส่วนรถประจำทางก็ไม่มีเพียงพอต้องอัดกันไปแบกกันไป เลยเข็ดๆ ขอกลับช่วงที่ไม่ใช่เทศกาล ( ไม่รู้ว่าตอนนี้ รถป.1 ยังต้องรับคนทุกที่ที่แวะหรือไม่ )

 สงกรานต์ปีนี้ตามกระแสกลับบ้านรดน้ำขอพรจากพ่อแม่ 

และเดินสายไปเยี่ยมป้าๆที่ อ.จอมทอง 

กราบไหว้พระ4 วัด ในลำพูนและเชียงใหม่ 


เรียกว่านั่งรถไปๆมาๆจนเมื่อยแต่ก็สุขใจ และเหมือนเช่นเคยแม่ก็ทำโน่นทำนี่ให้กินโดยเฉพาะแกงโฮ๊ะของโปรด ที่ไหนๆก็ไม่อร่อยเท่าฝีมือแม่ ขนาดใครๆกินก็บอกว่าอร่อย (ขืนไม่อร่อยก็อด) แม่จะแกงฮังเลก่อนทั้งโขลกน้ำพริกเองและคั่วถั่วเอง  พอทำแกงฮังเลแล้วค่อเอามาทำแกงโฮ๊ะอีกทีผักที่ใส่ในแกงส่วนใหญ่ก็เป็นผักที่ปลูกไว้อย่างตำลึง มะเขือพวง เล็บครุฑ อิ่มอร่อยที่ไหนก็ไม่เหมือนที่ “บ้าน”

 

--------------------------------------------------

จากพื้นดินชนเพดานนั้นมีความหวานอยู่

เพราะรู้ว่าฉันมีเธอคอยเป็นที่พักใจ

จะรอคอยฉันจริง ๆ เป็นหลักพึ่งพิงสุดท้าย

จะล้มตัวลงเอนกายที่บ้านของฉัน

----------------------------------------------

ดอกไม้ ประตู แจกัน ดินทราย ต้นไม้..ใหญ่

แก้วน้ำ จานชาม บันได โคมไฟที่สวยงาม

ขอบรั้วและริมทางเดิน ก็ล้วนแต่มีคำถาม

บ้านนี้จะงามอย่างไร ถ้าไม่มีเธอ

ก็เพราะว่าใจของเธอคือ บ้านของฉัน

----------------------------------------------

22 * Apr * 2013