หนึ่งราตรีที่บ้านทอน


บ้านทอนดอนยาวในคราวนี้

</strong><p>ราตรีที่ยาวช่างหนาวหนัก</p>

</strong><p>ลมเย็นผ่านหญ้ามาทายทัก</p>

</strong><p>หนาวนักหนักในใจคนจร</p><p>
</p><p>ลมหนาวคราวผ่านบานหน้าต่าง</p>

</strong><p>เสียงครางดังคนบ่นคำค่อน</p>

</strong><p>อิสานผ่านหนาวอันร้าวรอน</p>

</strong><p>วันร้อนคืนร้าวหนาวรุกราน</p><p>
</p><p>ไก่แจ้ขันแจ้วก่อนฟ้าแจ้ง</p>

</strong><p>ก่อนแสงฟ้าสางส่องอิสาน</p>

</strong><p>ท้าทายท่วมท้นผู้ทนทาน</p>

</strong><p>ลำนำตำนานผ่านท้องนา</p><p>
</p><p>เสียงเห่าไกลห่างฟังเป็นห้วง</p>

</strong><p>หนาวนักหนักหน่วงปรารถนา</p>

</strong><p>รอยรักอาลัยร่ายลีลา</p>

</strong><p>ล้ำลึกผนึกมาในอารมณ์</p><p>
</p><p>หน้าร้อนนอนหนาวเท่านี้หนอ</p>

</strong><p>หากรอหน้าหนาวเข้าทับถม</p>

</strong><p>คงหนาวราวกรีดด้วยมีดคม</p>

</strong><p>จิตใจใครจมเป็นอาจิณ</p><p>
</p><p>รอรับแสงอุ่นอรุณรุ่ง</p>

</strong><p>วันพรุ่งคงไล่หนาวไปสิ้น</p>

</strong><p>ร้อนแล้งแห้งร้ายเหงื่อไหลริน</p>

</strong><p>ราดรดธรณินทั่วดินแดน</p>