เพียงแค่คำปรารภ ของท่าน ว.วชิรเมธี


คำปรารภ


กวีนิพนธ์ คือ มงกุฏของภาษา

คือ หยาดน้ำค้างของโพธิปัญญาและหยาดน้ำตาทางอารมณ์ปุถุชน

ทั้งพระอริยเจ้าและปวงปุถุชน ล้วนแล้วแต่มีกวิภาวะซึมซ่อนอยู่
รอก็แต่เหตุปัจจัยแวดล้อมที่สุกงอมพอ

ดุจเดียวกับใต้ผืนแผ่นดินมีเชื้อเห็ดแฝงฝังตัวเองอยู่แล้วในบางจุด
บางปริมณฑล รออยู่ก็แต่ฝนโปรยสายในบางค่ำคืน

พอผ่านสายฝนพรำ

ครั้นอรุโณทัยไขแสง ประดาดวงดอกเห็ดนานาพันธุ์ก็ผุดพราย
ขาวสะพรั่งดั่งดวงดอกไม้ที่ศิลปินบรรจงเนรมิตเพียงชั่วข้ามคืน

การอุบัติของดวงดอกเห็ดเป็นฉันใด

การมาถึงของกวีนิพนธ์แต่ละบทก็ฉันนั้น

เมื่อเหตุปัจจัยสุกงอมพอ

บางวรรค บางประโยค ก็ผุดพรายพราวสะพรั่ง

ไม่เลือกเทศะ ไม่เลือกเวลา ไ่ม่เลือกอารมณ์

ทันบันทึกก็ยังคงอยู่ให้รื่นรมย์

หากไม่ทัน ก็อันตรธานไปในเวลาแห่งอารมณ์

กวิภาวะมีอยู่ในพระอริยเจ้าพอ ๆ กัน กับที่มีอยู่ในปวงปุถุชน

ด้วยเหตุนี้ พลันตรัสรู้แล้ว พระุพุทธองค์จึงทรงเปล่งพุทธอุทาน
เป็นกวีนิพนธ์ และเหล่าพระอริยเจ้าจึงเปล่งอุทานคาถา

ในพระไตรปิฏกมากไปด้วยคาถา มากไปด้วยกวีนิพนธ์

กล่าวเฉพาะของพระพุทธองค์ก็ไม่น้อยกว่า ๔๒๓ บทที่เกลื่อนกระจายอยู่ในปกรณ์วิเศษอีกนับไม่ถ้วน
ส่วนของพระอรหันตเถระ อรหันตเถรี ก็มีไม่น้อยเช่นเดียวกัน

ในทางพุทธศาสนา กวีนิพนธ์ เป็นกุศโลบายประการหนึ่งในการสอนธรรม ในส่วนของปุถุชน
กวีนิพนธ์เป็นกิ่งก้านหนึ่งของศักยภาพอันสุดพิเศษที่ธรรมชาติมอบให้แก่มวลมนุษย์
ศักยภาพของกวี คือ ศักยภาพที่มีอยู่แล้วในตัวเราทุกคน

ขอแค่เป็นคน

เราแต่ละคนก็เป็นกวีได้

ขอเพียงเหตุปัจจัยแวดล้อมสุกงอมพอ

ดวงดอกไม้แห่งกวีนิพนธ์ก็พร้อมผลิบาน


กวีนิพนธ์แต่ละบทในหนังสือ "จักรวาลในถ้วยชา" เ่ล่มนี้
เกิดขึ้นมาโดยอาศัยความสุกงอมของเหตุปัจจัยแวดล้อมดังกล่าวแล้ว

ไม่มีท่วงท่า ไม่มีวัตถุประสงค์ล่วงหน้า มีแต่ "แรงบันดาลใจ"
และ "การไหลผ่านของกวีนิพนธ์อันเป็นไปเอง"

หยาดฝนแห่งแรงบันดาลใจมาถึงเมื่อไหร่ องค์แห่งกวีก็ลงประทับเมื่อนั้น

ผู้เขียน เขียนกวีนิพนธ์ โดยไม่เคยครุ่นคำนึงถึงรางวัล

แต่เขียนกวี เหมือนกบเริงร้องหลังฝนพรำ

เหมือนยอดหญ้าพลิ้วไหวขณะลมรำเพยพัด

เหมือนบัวคลี่ดอกยามต้องแสงแรกของตะวัน

เหมือนไก่ขันขึ้นมากลางป่าแก้วโดยไม่เกี่ยวกับคำสั่งของใครใดใดสิ้น

เมื่อมีผู้มาขออนุญาตจัดพิมพ์ต่างกรรมต่างวาระก็อนุญาตตามประสงค์

เนื่องเพราะ

สุนทรียรสยอดสุดของกวีนิพนธ์นั้น บำเหน็จแ่ก่ตัวกวีเสร็จสิ้นไปแล้ว
หลังจากจบลงของกวีนิพนธ์แต่ละบท

กบที่มันร้องก็เพราะว่ามันเป็นกบ

กวีเขียนกวี

ก็เพราะมีส่วนผสมของความเป็นกวีอยู่ในจิตวิญญาณ



ว.วชิรเมธี

๒๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๖



..............................................................................................................................................................................


ขอแค่เป็นคน
เราแต่ละคนก็เป็นกวีได้
ขอเพียงเหตุปัจจัยแวดล้อมสุกงอมพอ
ดวงดอกไม้แห่งกวีนิพนธ์ก็พร้อมผลิบาน


เติมกำลังใจคนชอบอ่านและเขียนบทกวียิ่งนัก

บุญรักษา ทุกท่าน ;)...


..............................................................................................................................................................................

ขอบคุณกวีนิพนธ์


ว.วชิรเมธี (นามแฝง).  จักรวาลในถ้วยชา.  กรุงเทพฯ : ปราณ, ๒๕๕๖.