เด็กเขียนกลอน


เฉลิมลาภ ทองอาจ

โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฝ่ายมัธยม

คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย



            กวีแก้ว  ย่อมพราวแพรว  แวววรรณศิลป์

  เรียงร้อยคำ นำดวงจินต์  ฟ้าดินประสาน

  เป็นร้อยกรอง ครองค่า คู่ฟ้าตำนาน

  ได้วาดฝัน ระบัดบันดาล ไพจิตรผจง

 

           เขียนให้เห็น ภาพไพรพัด สะบัดไสว

  เขียนให้ฟัง เสียงหัวใจ ทุ่มทุ้มส่ง

  เขียนให้กลิ่น หอมแห่งคำ ย้ำเตือนตรง

  เขียนให้จิต ปลิดปลง ตรงนิรพาน


          นั่นแหละหนา หน้าที่กวี ศรีโกสินทร์

  ควรยกย่อง  คู่แผ่นดิน ศิลปินตระหง่าน

  แต่ไม่ใช่ เด็กอย่างเจ้า เขาวิจารณ์

  ขีดเขียนกลอน อ่อนคำหวาน หวาดฤทัย


           คำไม่เพราะ เสนาะหู ไม่รู้จัก

  ผิดเว้นวรรค วนความคิด ไม่พิสมัย

  เห็นไม่คล้อง มองไม่ชัด สัมผัสใด ๆ

  นี่จึงไม่ เรียกกาพย์กลอน อ่อนราคา


            เด็กเขียนกลอน  ลองร้อยคำ ร่ำลองเล่น

  มองไม่เห็น  ว่าจะผิด คิดไร้ค่า   

  เพราะยังเยาว์ เขลาคลังคำ นำปัญญา

  จะเก่งมา จากไหน  ใช่ฟ้าประทาน


          ไม่มีใคร เกิดเป็น กวีมาก่อน

  ย่อมผ่านร้อน อาวรณ์ว่า น้ำตาผ่าน

  สั่นสะเทือน ถึงหทัย ไปบันดาล

  ร่ายบรรหาร ผสานถ้อย ร้อยวาจา


       อย่าดูถูก เด็กเขียนกลอน จงสอนเขา

  รู้สัมผัส หนักเบา เกลาภาษา

  ย่อมยินเสียง เพียงคำคิด จิตพรรณนา

  นั่นแหล่ะหนา กวีประเสริฐ  กำเนิดเอง 


____________________________________