โรงเรียนปิดเทอม....สังเกตพฤติกรรมของลูกสาว ว่าเริ่มเลียนแบบพี่ชายหลาย ๆ เรื่อง

อย่างเรื่องการแต่งตัว..น้องจะดูว่าพี่แต่งตัวอย่างไร ใส่กางเกง สวมเข็มขัด ใส่ร้องเท้าผ้าใบ อาบน้ำเนื้อตัวสะอาด

ก็จะเลียนแบบพฤติกรรมของพี่ 

..

เอามั่ง!... อาบน้ำ หวีผม ใส่เสื้อผ้าสวยงาม ใส่ถุงเท้า รองเท้าคู่เก่ง... และแคะเงินในกระปุกออมสินที่ตัวเองสะสมไว้ ใส่ในกระเป๋าถือของแม่ 

...

ก่อนออกจากบ้านบอกพี่ว่า....

วันนี้พ่อพาไปกินข้าวนอกบ้าน  น้องมีตังค์เก็บไว้...ขากลับเราจะแวะร้านสะดวกซื้อ น้องจะเลี้ยงพี่เอง

...

รับรู้ถึงความผูกพันระหว่างพี่กับน้อง ที่ห่างเหินกันนานหลายเดือน

...

การเลียนแบบพฤติกรรมของเด็ก ก็เช่นกัน มันเป็นไปโดยอัตโนมัติ

...

จำไว้....หากเราคาดหวังสิ่งดีดี ที่จะเกิดขึ้นกับเด็กหรือเยาวชน นั้น 

เราต้องเป็นแบบอย่าง ที่เหมาะสม มันอาจไม่่เลิศเลออะไรนัก  หากแต่ว่า...

มันอยู่ในวิถีชีวิตของเรานี่แหละ (โดยเนื้อแท้แล้ว เรามีบางสิ่งบางอย่างที่ดีบ้างไม่ดีบ้างปะปนกันไป  หากเราเลือกที่จะให้เค้า โดขึ้นมาเป็นคนที่ไม่ทำร้ายสังคม  เราต้องไม่ทำร้ายเค้า จากพฤติกรรมบางอย่างที่ไม่เหมาะสมของเรา )

...

คิดแล้ว ....รู้สึกว่า ชีวิตนี้มันไม่ยากเลยนะ


ที่จะ....ทำให้เค้าดู และอยู่ให้เค้าเห็น


<p></p>