อยากจะบอกหลายเรื่องกับสาวน้อย ที่เพิ่งได้ีำคำนำหน้าว่า "นางสาว" มาหมาดๆ แต่...อย่าเพิ่งเลย ไว้ค่อยหาโอกาสอื่นดีกว่า บางเรื่องราวก็มีจังหวะของมัน...

 หลังไปประชุมต่างจังหวัดหลายวัน หลานสาวสามใบเถาคนโต เดินเข้ามาทักทายพร้อมพูดว่า

หลานสาว : หนูได้เป็น "นางสาว" แล้วนะคะ

คุณยายน้อย : อ้อ...จ้ะ เป็นนางสาวตั้งแต่เมื่อไหร่จ้ะ  ถามงงๆ

หลานสาว : เมื่อวานค่ะ หนูอายุ 15 ปีเต็มแล้ว...

คุณยายน้อย : อ้าว...ขอโทษที ลืมไปได้ไงเนี่ย สุขสันต์วันเกิดจ้า...รู้สึกผิดเล็กๆ ที่ลืมวันเกิดหลานสาวเสียได้

หลานสาว : ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ก็อี้...อยู่ต่างจังหวัดนี่คะ 

คุณยายน้อย : จ้ะ ดีใจด้วยนะ ได้เป็นนางสาวแล้ว...รู้สึกยังไงบ้างเนี่ย...กระเซ้าสาวน้อย

หลานสาว : ดีใจค่ะ เืพื่อนๆ ได้เป็นหมดแล้ว หนูเพิ่งเป็นค่ะ ตอบพลางยิ้มแก้มใส...

คุณยายน้อย : จ้ะ ดีใจด้วย นางสาว... 

       พยายามคิดไปถึงตอนที่ตัวเองได้ใช้คำว่า "นางสาว" ครั้งแรก จำได้ว่าไม่รู้สึกดีใจ กลับรู้สึกแปลกๆ หนักใจ ไม่ชอบใจ อยากกลับไปเป็นเด็กมากกว่า แต่เด็กสมัยนี้มีความคิดต่างไปจนรู้สึกแปลกใจ 

       คิดต่อไปเรื่อยเปื่อย อยากจะบอกหลายเรื่องกับสาวน้อย ที่เพิ่งได้ีำคำนำหน้าว่า "นางสาว" มาหมาดๆ แต่...อย่าเพิ่งเลย ไว้ค่อยหาโอกาสอื่นดีกว่า บางเรื่องราวก็มีจังหวะของมัน จะจริงจังไปเสียทุกเรื่องทุกครั้งคงไม่เข้าที คิดพลางยิ้มพลาง...

       วันนี้หนูอาจจะดีใจ แต่ต่อไปน่ะไม่แน่ หนูอาจจะยังไม่รู้ว่าการได้มาซึ่งบางสิ่งบางอย่างน่ะ มีราคาค่างวดที่ต้องจ่ายเสมอเลย...