ขอขอบคุณมากๆ ที่ GotoKnow ช่วยเป็นสื่อกลางให้เกิดเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้การถามตอบเรื่องราวของกิจกรรมบำบัดศึกษาจากคุณพ่อคุณแม่ ผู้ดูแล ญาติ ที่มีผู้ที่มีความบกพร่องทางร่างกาย และ/หรือ จิตสังคม ในเด็ก วัยรุ่น ผู้ใหญ่ และผู้สูงอายุ เช่น ภาวะกลืนลำบาก ภาวะกระตุก ภาวะเครียด ภาวะวิตกกังวล ภาวะการพัฒนาทักษะชีวิต ฯลฯ 

นอกจากนี้การนัดหมายผู้ที่สนใจมาคลินิกกิจกรรมบำบัด คณะกายภาพบำบัด ม.มหิดล ศาลายา หลังจากได้ประเมินและฝึกกิจกรรมบำบัดผ่านทางออนไลน์ที่เชื่อมโยงมาจาการถามตอบใน GotoKnow

ทั้งนี้จะเห็นว่า การบันทึกความรู้ที่มีประเด็นด้านความปลอดภัยในการดูแลสุขภาพและสุขภาวะของผู้รับบริการทางกิจกรรมบำบัดผ่าน GotoKnow ทำให้ผู้ปกครอง ผู้ดูแล และผู้รับบริการฯ ตระหนักรู้ ตื่นรู้ รับรู้ และเรียนรู้กระบวนการจัดการความเสี่ยงบนภาวะความบกพร่องทางร่างกาย และ/หรือ จิตสังคม เบื้องต้นได้ทุกราย 

นอกจากที่บันทึก "กิจกรรมบำบัดชีวิต" และชุมชนนักปฏิบัติ "กิจกรรมบำบัด" ได้สะท้อนแง่คิด ให้ความรู้ และรวบรวบประเด็นจากนักศึกษา อาจารย์ และผู้สนใจกิจกรรมบำบัดศึกษา แล้ว ยังทำให้เกิดการสร้างเครือข่ายสุขภาวะร่วมกับผู้ที่เข้ารับการอบรมกิจกรรมบำบัดเพื่อสุขภาวะ โดยได้รับทุนสนับสนุนจาก GotoKnow อีกด้วย

ตัวอย่างคำถามตอบที่เกิดขึ้นอย่างน่าสนใจ

From: XXXX
To: RRRR
Subject: RE: เรียนคุณหมอ ช่วยด้วยครับ
Date: Thu, 14 Feb 2013 01:05:33 +0700

ขอส่งกำลังใจมาให้คุณครับ 
 
จากข้อมูลที่เขียนมา คุณได้รับการรักษาด้วยยาอย่างเดียว ซึ่งคิดว่าเป็นคลายความวิตกกังวลและยารักษาอาการอื่นๆ ทางจิต เช่น ยาคลายเครียด ยาคลายอาการกลัว เป็นต้น หากได้รับยามากเกินไปก็จะทำให้ง่วงและไม่อยากทำกิจกรรมใดๆ 
 
ภาวะอาการกลัวการกลืน อาจไม่ถือเป็นปัญหาในชีวิตมากนัก เพราะคุณได้พยายามและตั้งใจทานอาหารอยู่ตลอดเวลาแล้ว เพียงแต่คุณมีความวิตกกังวลมากเกินไป
 
วิธีการบำบัดที่คุณควรฝึก คือ การจัดการความคิดของตนเองขณะทานอาหาร เริ่มจากอาหารที่คุณทานได้บ้างกันในแต่ละคำสลับกัน เช่น ข้าวหนึ่งช้อน ตามด้วยนมหนึ่งช้อน ตามด้วยขนมปังนิ่มครึ่งแผ่น ครบถือเป็นหนึ่งรอบ ตามด้วยข้าว นม ขนมปัง วนไปไม่เกินสามรอบ ขณะที่ทานก็เบี่ยงเบนความสนใจโดยดูทีวี ฟังเพลง ดูอินเตอร์เน็ต ฯลฯ แต่อย่าจดจ่อมากเกินไป 
 
เมื่อทานแต่รอบ ลองปรับเป็นอาหารที่อยากลองทาน ตักครึ่งช้อนชา หากเป็นอาหารที่ไม่เคยลอง ทำสมาธิมองอาหารแล้วหลับตา พูดเสียงในใจสามรอบว่า "ทานได้ สบาย ผ่อนคลาย ทานได้ สบาย ผ่อนคลาย ทานได้ สบาย ผ่อนคลาย" แล้วค่อยๆ แตะที่กลางลิ้นใกล้ๆ ฟันกรามล่างข้างใดๆ ค่อยเคลื่อนอาหารไปที่กระพุ้งแก้มซ้ายบ้างขวาบ้่าง จนมั่นใจว่ากลืนได้ ก็กลืนลงไป หากรู้สึกอยากคาย ก็คายได้ แล้วเริ่มใหม่ไม่เกินสามรอบติดต่อกัน หากไม่ได้เลยก็ไปฝึกมื้ออื่นๆ แนะนำให้แบ่งเป็นห้ามื้อห่างกันอย่างน้อยมื้อละหนึ่งถึงสองชั่วโมง
 
นอกจากนี้แนะนำให้ฝึกดมกลิ่นอาหารก่อนนำเข้าปากบ้าง ฝึกใช้ลิ้นสัมผัสอาหารที่หลากหลาย เช่น ขนมเนื้อนิ่่ม ตะโก้ วุ้น เจลลี่ ไอศครีม น้ำผลไม้ เนื้อผลไม้ ฯลฯ
 
แนะนำสุดท้าย คือ การออกกำลังกายวันเว้นวัน ให้ออกแรงปานกลาง เพื่อเกิดการใช้พลังงานที่พอเหมาะ จะทานวิตามินเสริมหรืออาหารเสริมก็ได้ ที่สำคัญใช้ชีวิตที่อยากทำ ลองริเริ่มทำงานด้วยความคิดบวก มั่นใจมากๆ นะครับ 
 
หากทดลองข้างต้นอาจต้องใช้เวลาหนึ่งเดือน ฝึกทุกวัน ถ้าคืบหน้าอย่างไรก็อีเมล์คุยกันได้ครับ ถ้าจะโทร ผมขอกลับมาจากงานที่ใต้กลางเดือนมี.ค. ก่อนแล้วค่อยสะดวกคุยกันครับ 
 
โชคดีครับ
ดร.ป๊อป 
 

From: RRRR
To: XXXX
Subject: RE: เรียนคุณหมอ ช่วยด้วยครับ
Date: Wed, 13 Feb 2013 00:02:50 +0000

ตอนแรกผมลองไป ร พ NNNNN แต่ได้ยามาแบบไม่ค่อยดีเท่าไหร ให้ยามา  3 อย่างโดนแพทย์ที่ตรวจคนเดียวกันได้เปิดคลีนิค ผมก็ลองไปคลีนิค แต่เค้าให้ยามาประมาณ  7 อย่าง ต่างกันลิบลิ้ว และยาที่ให้มามันค่อนข้างหนักมากๆจนทำให้เบรอ ไม่ค่อยสบายตัว รู้ตัวเองว่ากำลังเมายา เป็นอาการที่ผมไม่ชอบเอาเลย ถ้าเป็นวัยรุ่นอื่นๆคงสนุกและผ่อนคลายดี แต่ผมไม่เป็นแบบนั้นผมรู้สึกว่ามันช้าๆ และมึนๆ เดินไม่ตรงทาง นี่คืออาการที่ผมได้เคยรักษาโรคแพนิค ตอนแรก หมอไม่ได้บอกว่าเป็นอะไร ผมลองศึกษาทางอินเตอร์เน็ตก็เลยทราบว่าผมเป็นแพนิคข้างรุนแรง และตอนหลังๆก็มี อาการ กลัวการกลืนแทรกเข้ามาอีก มันยิ่งหนักๆไปเลย ผมไม่ทราบว่าจะไปหาหมอแล้ว บอกหมอว่าผมเป็นอาการกลัวการกลืน ผมว่าหมอเค้าคงหัวเราะหรือป่าว หรือ หาว่าผมบ้าคิดไปเอง (แต่ความจริงแล้วมันก็คิดไปเองน้นแหละครับ)ผมรู้ตัวเองทุกขณะว่าผมมีอาการ แต่คนนอกส่วนใหญ่ไม่ทราบ เพราะผมพยายามปิดบังและฝืนอาการ ผมไปหาหมอครั้งนึงก็กินยาสักพัก ก็โดนพ่อ ว่าว่าทำไมไปกินยาหลับทั้งวันทำไรก็ไม่ได้ ผมก็หยุดยาและพยายามทำให้ท่านสบายใจเพราะที่ผมกินยาแล้วหลับมากๆ คนอื่นที่ไม่ทราบว่าผมขี้เกรียจ แต่ตัวผมเองทราบดีว่าผมกำลังไม่สบาย แต่โรคแบบนี้มีสักกี่คนที่เข้าใจ คุณหมอว่าไหม? โรคที่เกิดขึ้นจากความคิดตัวเราเอง ผมก็พยายามศึกษาเองและปรับตัวเองไปด้วย ตอนแรกที่ได้อ่านข้อความจากบล็อกคุณหมอ ผมดีใจมากที่ค้นหาโรคกลัวการกลืนเจอ ทุกวันนี้ผมพยายามกินตลอดเวลาที่กินได้ ข้าวสักช้อน ขนมสักนิดแล้วกลืนพยายามก้มหัวลงต่ำแล้วลองกลืนบางทีก็นอนคว่ำดูอินเตอร์เน็ตเพลินๆ แล้วก็กินไปทีละนิด พยายามหาของกินที่คิดว่ากลืนได้กินทีละนิด บอกตรงๆว่าผมหิวมากๆ และพยายามดื่มนมและนมถั่วเหลืองช่วย ขนมปังสักแผ่นสองแผ่น คลายหิว ผมทรมารมาก ตอนแรกที่ผมเจอคอลัมที่คุณหมอป๊อบเขียนผมก็ได้บอกแก่ แม่ผม และแม่ผมก็บอกว่าอยากพาไปพบ แต่มันไกลไปนิดนึง สุดท้ายนี้ ผมขอคำแนะนำวิธี ที่ช่วยผ่อนคลายอาการกลืนไม่ลงได้ไหมครับ หรือ จะรักษาทางอินเตอร์เน็ตหรือโทรศัพท์ก็สะดวกครับ ผมจะติดต่อคุณหมอไปเองครับ หรือถ้าคุณหมอสะดวกกรุณาแก่ผม ถ้าคุณหมอมีเบอร์ติดต่อสะดวกที่ให้คำปรึกษาผมช่วย ฝากเบอร์ติดต่อผมด้วยนะครับ  ด้วยความกรุณายิ่ง ขอบคุณครับ