( ร ).."เรือ" หางยาวรูปร่างประหลาดไปจากเรือหางยาวในเมืองเทวดา..หน้าเชิดเริดริ่ว จากผิวน้ำ วิ่งตามน้ำ ลงไปทางเมือง พม่า..

( ร ).."รัก" เป็นคำหวาน หากแปลบเข้า ขั้วหัวใจ...หากรักเปลี่ยนเป็น "ลมลวง"..(รัก)ที่เป็นอดีต..มักจะคลุกด้วยน้ำตาลปน บรเพ็ด..(ว่าเข้าไปนั่น...ในความคิดคำนึงของ"หล่อน"..) . จึงเป็นแค่..(.ร)...รัก  เพิ่ง ประจักษ์ ดังสายน้ำไหล ได้แต่จะเชี่ยวเป็นเกลียวไปตามน้ำไปกับธรรมชาติ สายลมแสงแดด..กล่อมด้วย..ซิมโฟนี่ออเคสต้าจากออสเตรีย ริมน้ำ ปาย แม่ ฮ่องสอน..ตอยสายๆกับลมหนาวนิดๆ..

( ธ )..."ธรรมชาติ"  คือ ความเปลี่ยนแปลง ที่ไม่เคยหยุดยั้ง ดังสายน้ำที่ไหลลงสู่ที่ต่ำ  ดังเวลา ที่ไม่เคยหยุด คอยใครและหมุนกลับ..เสียง (ร)..แผ่วหายไปกับสายน้ำ..ดังเพลงของ บรามซ ที่ ลำปาย...

(..บันทึก ย้อน อดีต ของหล่อน...คนนั้น...)