เหงาสงบ เงียบสงัส เหมือนอัสดง

      สักวา บังคม บรมนาถ           กราบพระบาท พุทธองค์ บรรจงสรรค์

นบพระธรรม คํ้าคูณ บังคมคัล      พระสงฆ์ท่าน กราบไหว้ ได้บูชา

ทั้งชนก ชนนี เป็นที่รัก               ก้มพักตร์ ประณมณต จดเกศา

ครูอาจารย์ กราบท่าน คุณปัญญา  แล้ววันทา เทพเทวัญ ทุกชั้นเอย

       สักวา คราฉัน กลั่นนํ้าหมึก     อารมณ์นึก จดจาร สารประสงค์

เป็นทำนอง กรองร้อย ค่อยบรรจง  บันทึกลง บล็อกฉัน เพื่อปันแบ่ง

เพื่อแบ่งปัน กัลยาณ์ บรรดามิตร    ทั่วทุกทิศ มากมาย หลายแขนง

กรองกลอนกล่อม เกลาจิต จึงชี้แจง   กวีศิลป์ คือแสง แห่งรักเอย

       สักวา คราอยู่เดียว เปลี่ยวใจนัก   ช่วงผ่อนพัก พออยู่ได้ ไร้ปัญหา

การเป็นอยู่ พอเพียง เลี้ยงอาตมา     หุงข้าวปลา อาหาร ทำงานเรือน

ไม่มีความ ลำบาก หรือยากไร้           เลี้ยงตัวได้ เพียงพอ ก็เสมือน

ความโดดเดี่ยว เปลี่ยวเหงา เข้ามาเยือน

                                                   มาเป็นเพื่อน กับเรา ความเหงาเอย

        สักวา มาเถิด เจ้าความเงียบ   เชิญมาเหยียบ เรือนข้า แตาอย่าแหลง

อย่าวุ่นวาย ให้หยุด การแสดง        อย่ายุแยง แกล้งว่า กวนอารมณ์

เพราะว่าเจ้า สงบเหียบ เงียบสนิท   เจ้าเป็นมิตร ยามนี้ ดีเหมาะสม

เจ้าซื่อสัตย์ จัดว่า น่านิยม             ข้าขอชม ความเงียบนี้ ดีจริงเอย

       สักวา เข้ามาเถิด เจ้าความเหงา

                                                 อยู่กับเรา ยังดี มีความหมาย

ความเงียบเหงา เอามาแทน ความวุ่นวาย

                                                 จะได้คลาย ร้อนลน กมลลง

ความเงียบเหงา มาเฝ้า เจ้าเป็นเพื่อน

                                                ดีกว่าเรือน เป็นไฟ เผาใจผง

เหงาสงบ เงียบสงัส เหมือนอัสดง  ขอจบลง สักวา ลาทีเอย