วัยเด็กประทับใจครูป.1 ท่านหนึ่งเป็นครูผู้หญิง

ยังจำได้

เด็กๆ หลายคนกลัวโรงเรียน

หลายคนปู่ ย่า  ตา ยาย พ่อ แม่ไปส่งและนั่งเฝ้าหน้าห้อง

เด็กๆ ร้องไห้กระจองอแง  ไม่ยอมให้ผู้ปกครองกลับ

ครูยืดหยุ่น  เฝ้าก็เฝ้า

ครูรับไหว

(มาตอนนี้คิดว่าครูท่านดูแลเด็กแบบองค์รวม)




จะวุ่นวายอย่างไรครูไม่บ่น

ครูเป็นที่ปรึกษา

ผู้รักษาความสงบในห้อง

เดี๋ยวเด็กก็มาฟ้อง ครูค่ะ ครูครับ  คนนั้นรังแกหนู รังแกผม

เหมือนจับปูใส่กระด้ง ทั้งวัน


ตกเย็นเด็กๆ ท่องสูตรคูณกัน

ซ้องหนึ่งซ้อง  ซ้องซ้องสี่ ซ้องสามหก...ถึงสูตร12

ก่อนแยกย้ายกันกลับบ้าน

คุณครูกลับทีหลัง

พร้อมจักรยาน พาหนะคู่ใจ

วันนี้ผ่านไปอีกวัน..

(ครูคงเหนื่อย)




มาถึงวัยมัธยม

ประทับใจครูคณิตศาสตร์ท่านหนึ่ง

ภาพที่พวกเราไหว้กระดานผุดขึ้นมา

ครูให้ไหว้เพราะขี้เกียจทำการบ้าน

ไม่มีงานส่งครู

ครูให้ไหว้กระดานทั้งหมด100 ครั้ง

เราก็หนึ่งในนั้น

ถึงวันนี้

คิดถึงเหตุการณ์ในวันนั้น

ที่ครูให้ทำคิดว่าครูฝึกให้เรารับผิดชอบ




ครูภาษาอังกฤษ

ให้เราแปลศัพท์วันละ100คำ

เด็กศิลป์-ภาษา

ศัพท์ต้องแม่น

เวลานั้นเราก็ทำไปเพราะกลัวถูกลงโทษมากกว่า

มาถึงวันนี้

สิ่งที่ครูพาทำ

มีประโยชน์มาก

มีคุณค่ามหาศาล

เราได้อะไรๆ มากมาย

แม้ตอนนั้นเราจะรู้สึกว่าทำไปตามหน้าที่นักเรียนเท่านั้น




ข้าพเจ้าคิดว่า

ครูคือมือปั้น

ครูคือผู้สร้าง

 เป็นศิลปินที่อัจฉริยะ

เด็กๆ ทุกคนงดงามในสายตาครู

ในความต่างของเด็กแต่ละคน

ครูบรรจงสร้าง  หล่อหลอม

ให้มีความงามในความแตกต่างนั้น


ยากนะ

แต่ครูทำได้

รู้สึกชื่นชมครู

มีโอกาสอยากไปกราบครูอีกครั้ง





16 มกราคม

วันครู

ขอ เทิดพระคุณครู  

บูชาครูทุกท่าน