"เห็นไหมบอกแล้ว ตอนคนล้มชอบข้าม พอตัวเองล้มบ้างก็อย่างนี้ล่ะ"


"ไม้ล้มข้ามได้ คนล้มอย่าข้าม"
: สุภาษิตไทย


ได้ประสบกับเหตุการณ์คล้ายๆ กับสุภาษิตนี้...แถมได้ฟังคนวิพากษ์วิจารณ์กันทำนองว่า
"เห็นไหมบอกแล้ว ตอนคนล้มชอบข้าม พอตัวเองล้มบ้างก็อย่างนี้ล่ะ"  
ฟังเฉยๆ ไม่ได้ให้ความเห็นอะไร แต่มาคิดต่อว่า...

ไม้ล้ม...โดยเฉพาะเป็นไม้ใหญ่ๆ จำเป็นต้องข้าม 
เพราะเรายกไม่ไหว เพื่อไปต่อได้
จึงต้องข้าม

คนล้ม...ไม่ว่าด้วยสาเหตุใดและจะเป็นคนที่รู้จักหรือไม่ก็ตาม
ตัองยื่นมือเข้าช่วยเท่าที่มีกำลังจะทำได้
ไม่ใช่เพราะเกรงกลัวว่าเมื่อเขาลุกขึ้นมาได้ เขาอาจกลับมา "ล้างแค้นหรือเอาคืน" ที่เราข้ามเขาไป...

แต่เป็นเพราะ
ทั้งเราทั้งเขาต่างเป็น...มนุษย์ร่วมโลกกัน 
เป็นเพื่อนร่วม "สังสารวัฏ" อันยาวไกลและวกวนนี้


นัยเหล่านี้ต้องแยกแยะและแนะนำเด็กรุ่นใหม่ให้ดี ไม่เช่นนั้นเขาจะตีความผิดไป

การไม่ทำ เพราะ "เกรงกลัว" ผลที่จะตามมา
กับการไม่ทำ เพราะรู้ว่า "ไม่ควรทำ"
แตกต่างกันมาก
(◠‿◠✿)❤•♥