ท่ามกลางความหนาวเหน็บของค่ำคืน . . .
สหายโบราณผู้หนึ่งของเราได้เล่าถึงคำพูดบางประโยค
ถ้อยคำอันเกี่ยวกับนางผู้เป็นที่รักของเขาให้ฟัง
"สางผมข้าสิที่รัก
ข้าภาวนาให้การเดินทางนี้เสร็จสิ้นภายในเร็ววัน
เพราะลมเหนือขุนเขาเสียดแทงปีกของข้า
บนเส้นทางนั้นจะเกาะเกี่ยวได้ก็แต่เพียงเจ้า
ซึ่งเจ้าก็คือ ดวงตะวัน" เราฟังยั้งสิ้นถึงประโยคนี้
จึงเอ่ยถาม "นางใช่เผาผลาญท่านหรือไม่? สหาย"
เขากล่าวตอบ "ใช่ ! ! นางเผาผลาญเรา ทั้งยังเผาผลาญธาตุทรนงพร้อมๆกับปณิธานเราจนหมดสิ้น"
"และท่านคงตำหนินางไม่น้อย?"
"ไม่ ! ! ! เรามิได้ตำหนินางแม้แต่น้อย...นั้นเพราะนางมอบสิ่งหนึ่งชดเชยแก่เราแก่การเดินทางของเรา"
"สิ่งใดสหาย?" เราเอ่ยถามอย่างสงสัย ! !
"บ้าน...นางชดเชยบ้านแก่เราสหาย !"
