เป็นเรื่องในครอบครัวเท่านั้น  เดี๋ยวนักดาราศาสตร์จะตกใจว่า.....โลกทำไมไม่มีดวงจันทร์


เมื่อวานนี้เป็นวันแรกที่คนรอบข้างของครูอ้อยที่เคยพยาบาลดูแลต่างก็แยกย้ายไปทำงานประกอบหาเลี้ยงชีพกันหมดเลย  ปล่อยให้ครูอ้อยนั่งซึมอยู่คนเดียว  ตามประสา  ต้นไม้ใหญ่ที่ไม่มีนกกามาเกาะโผไปโผมา  หรือเปรียบกับโลกที่มีทุกสิ่งทุกอย่างให้เขาแต่กลับไม่มีดวงจันทร์


พยายามคิดเป็นบวกและทำตัวให้กลมกลืนกับสถานการณ์เพื่อความอยู่รอด


หมายถึง  ไม่ง้อใคร  ให้พวกเขารู้ด้วยเหตุการณ์  เมื่อเขาถามเราก็ตอบไปตามจริงว่า.....กินไม่ได้  ไม่ได้กินเพราะเปิดขวดไม่ได้  ไม่ร้องขอให้เขาเปิดให้  วันรุ่งขึ้นเขาก็ไม่เปิดขวดให้  เราก็บอกว่า  ไม่ได้กิน  เพราะเปิดขวดไม่ได้   ครูอ้อยพยายามเปิดขวดแบรนด์ด้วยมือซ้ายของตนเอง  แต่เปิดไม่ได้  และไม่ขอร้องใครด้วย  เรามาดูกัสิว่า อีกกี่วัน  ครูอ้อยจะได้กิน  คิดไปทางบวก  ลูกคนเล็กของครูอ้อยไมได้เรียนมาทางพยาบาลและไม่เคยแขนหักอย่างครูอ้อย  เขาเลยไม่รู้  หรือเขาคิดว่าแม่อ้อยของเขาเก่งมาก  สามารถมาก  คงจะช่วยตนเองได้


แต่ยังดี  พระอาทิตย์มาถามไถ่บ้าง  จัดการระบบห้องน้ำให้สะดวกสำหรับผู้ป่วยในการชำระล้างด้วยตนเอง


แบบนี้ยังพอมีกำลังใจ  โทรศัพท์มาถามว่ากินอะไรหรือยัง  ตอบไปว่า  ลูกกำลังหาให้กิน  ให้เขาสบายใจในการทำงานโดยไม่ต้องมาพะวักพะวงกับเรา  แล้วนอนเกือบทั้งวัน  ตื่นขึ้นมาก็มานั่งอ่านนั่งพิมพ์ในโกทูโนแห่งนี้  ได้ดังใจไม่เคยขัดใจ  เพียรเข้ามาหามาอ่านรับกำลังใจจากเพื่อนบล็อกเกอร์  เข้ามาอ่านมากนะแต่คงไม่ถูกใจเลยไม่ได้ดอกไม้  ผู้ป่วยอย่างเราก็เหงาอีก  เขียนเรื่องใหม่ไปอีกโดยไม่ได้ตอบขอบคุณใครที่ให้ดอกไม้

  

เฮ้อ  เหมือนโลกไม่มีดวงจันทร์