"หล่อน"...เดินออกจากบ้าน..บอกหลานว่า..จะไปหาข้าวช้าว..กิน..และหาซื้อไข่..(..ที่ได้มาอีกวันต่อมาแถวรามกำแหงร้อยสี่สิบ..ลูกละ..สามบาทหกสิบ...)"หล่อนเป็นเพียงคนแก่..ที่ต้องพึ่งเงินรัฐ..ห้าร้อยต่อเดือน"

...ยังเช้าอยู่..อากาศดีไม่หนาวไม่ร้อน...หล่อนเดินเข้าซอยเพชรเกษม๕๓..สุดซอยก็ยังหาของกินไม่เจอ..เลยเดินเรียบไปตามลำคลองที่มีถนนซีเมนต์เล็กๆเรียบลำคลองไปตลอด..ลำคลองเหล่านี้เคยมีชีวิตชีวา..เปรียบก็เป็นเสมือน..เส้น..เลือด..ของแผ่นดิน...น้ำที่เคยไหลขึ้นลงตามธรรมชาติ..กลับเน่าเหม็นบางตอนถูกตัดถมด้วยขยะ..หรือ..กำแพงบ้านจัดสรรค์..โครงการร้อยพันล้าน..ที่ดิน.."ตาบอด"มีอยู่มากมาย..แลดูเหมือน..เกาะ..ธรรมชาติ..ท่ามกลางดง.".คอนกรีต"..ไทรใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขา..รอเวลาที่..จะมีคนมาโค่นมันลง..เรือบางลำยังดูใหม่..คงจะได้ใช้ประโยชน์ครั้งน้ำท่วม..และ.ทางนั้นคงเหมือนกับชีวิต..ที่ติดอยู่..บนสันดอน "คอนกรีต"..ขาพาหล่อนเดินไปจนถึง.."คลองขวาง"...รถเมล์พาหล่อนไปถึง..มหาชัย.ชายไม่หนุ่มถือของหนักพลุงพลังแถมเดินกระเภกๆ..ถามด้วยความเมตตาว่า"หล่อนจะไปไหน"...

.....เมืองมหาชัย..ไม่มีความเป็นธรรมชาติให้เห็นต่อไป...มีแต่โรงงาน..และผู้คนที่เข้ามาเป็นกรรมกรคนทำงานสองล้านคน..มองไม่เห็นผู้คน..เดิมๆ...หล่อน..หวลไปคิดถึงเมื่อ..อดีตทีเคยเห็น..ท่าฉลอมกับมหาชัย..ที่อาจจะนึกภาพออกเมื่อฟังเพลงที่..ชลินทร์ นันทนาคร..ร้อง..กล่อมอยู่ในอดีต...

"หล่อน"มีความรู้สึก..เหมือน..คอนกรีต...ก้อนโต..ติด..อยู่ใน..คอหอย.."..และท่านเล่ามีความรู้สึก..อย่างไร..กับสิ่งแวดล้อมของเราๆทุกวันนี้...คงเป็นคำถามที่รอคำตอบ...