เวลาที่ไม่ได้นอน  ครูอ้อยก็จะเดินมาดูเด็กๆเล่นเกมในร้านอินเทอร์เน็ตที่พี่สาวเปิดร้าน  ส่วนใหญ่เด็กมาเล่นเกม  เกมที่เล่นก็เป็นเกมรถแข่ง และยิงปืน  เด็กๆยังไม่รู้จักเล่นเป็นการส่วนตัว  ยังเล่นแบบอวดเก่ง.....หมายถึง  อวดว่าตัวเองเล่นไปได้แต้มมากกว่า  และจะคอยแนะนำคนอื่นเสมอ


ครูอ้อยเคยนั่งเล่นด้วย  ไม่มีสมาธิเลย  เขาใส่หูฟังแต่พูดเสียงดังแข่งกัน  แต่ครูอ้อยประทับใจหลายเรื่อง  เช่น  เด็กๆพูดภาษาอังกฤษอย่างเข้าใจและตรงกับความหมายหลายคำ  เนื่องจากทีึ่เครื่องต้องพูดแบบนี้  ครูอ้อยสอนให้พวกเขาออกเสียงให้ถูกต้อง  ใหม่ๆพวกเขาจะรำคาญ  พอเขารู้ว่าครูอ้อยเป็นใคร  เขาก็พูดตาม  

ประทับใจอีกอย่างคือ พ่อแม่จะให้เงินมาเล่นเกม  พวกเขาจะไม่ไปวิ่งซนเล่นทีี่อื่นที่ตามหาตัวยาก  พ่อแม่จะมาตามที่นี่เลย  ปลอดภัย  ไม่น่าเป็นห่วง  เพราะร้านของพี่สาวนี้....เหมือนรับเลี้ยงเด็กเลยค่ะ