ระยะหนึ่งชีพจรลงเท้า พาชีวิตเข้าไปรู้จักสถานการณ์ ๓ จังหวัดชายแดนใต้  ได้คลุกคลีจนเกือบได้ตีโมงอยู่กับกัลยาณมิตรกลุ่มหนึ่ง จนเอื้อโอกาสให้ได้สัมผัสกับความบริสุทธิ์ของธรรมชาติและความงดงามแห่งอารยธรรมในถิ่นนั้น ซึ่งทำให้ติดใจมาถึงวันนี้

วันหนึ่งมีสาวน้อยส่งเสียงมา "คุณหมอขา หนูรบกวนส่งนักศึกษามาฝึกงานกับคุณหมอ ได้มั๊ยค่ะ"  คุยไปคุยมาถูกชะตา พันธะสัญญาจึงก่อกำเนิดขึ้น  มีลูกศิษย์ลูกหามาให้ฝึกตามที่ผู้เป็นอาจารย์ปรารถนา  สถานภาพของฉันก็กลายเป็นแม่ยกอีกตำแหน่ง  งานเยอะจัดจนไม่ได้เข้ามา G2K ก็มีส่วนจากเหตุการณ์นี้

จนมาวันหนึ่งอดไม่ได้ทั้งๆที่งานเยอะจัด  ล็อกอินเข้ามาเยี่ยมเยียนผู้คนใน G2K  กวาดสายตาหาผู้คนที่คิดถึง ก็เจอแต่ผู้อาวุโสที่เคารพอย่างอาจารย์ นพ.วิจารณ์ พานิช  ซึ่งไม่ใคร่ได้เจ๊าะแจ๊ะด้วย 

รู้สึกเหมือนคนหลงทาง  มีคนที่ไม่เคยคุ้นเต็มไปหมด  กวาดตามองไปอีกที อืม  บอกตัวเองว่า ลุ้นดีกว่า เปิดอ่านดูบันทึกนี้หน่อยดิ เผื่อจะมีอะไรน่าสนใจ แล้วการลองสุ่มก็ได้ผล  (แปลว่าบันทึกบางบันทึกมีมนตร์เรียกคนอ่านได้เอง...เชื่อหรือเปล่า...อิอิ) 

ได้เจอบันทึกของคนสไตล์สบายๆคนนี้  สไตล์แบบบ้านๆแต่ความสามารถระัดับอาจารย์มหาวิทยาลัย  เรื่องราวที่เธอเขียนเล่าถึงทุนที่ซ่อนลึกอยู่ในพื้นที่ชายแดนใต้ เป็นความหลากหลายทางชีวภาพที่ประเทศไทยควรหวงแหน อ่านแล้วจะติดหนึบกับบันทึกของเธอคนนี้  kwancha

สวัสดีปีใหม่ค่ะ อาจารย์