เวลาผมเขียนบทความ  ผมมักมีนิสัยเสียที่จั่วหัว ให้น่าตื่นเต้น  แล้ววงเล็บว่า ตอนที่ ๑  แต่แล้วก็มักไม่มีตอนที่ ๒ ต่อ  เพราะลืม เบื่อ หมดความตื่นเต้นไปตามกาลเวลา  หรือ  ขี้เกียจ  อย่างใดอย่างหนึ่งหรือหลายอย่างรวมกัน

ช่วงสิ้นปีใหม่นี้ก็เช่นกัน “หมอแม่”  (หมอแก่แห่งเมืองโคราช) โทรมาชวนไปเค้าท์ดาวน์กันที่ ธรรมรีสอร์ท  อ.ปากช่อง

ช่วงใกล้เที่ยงคืน มีคนไปนับถอยหลังด้วยการนั่งสมาธิกันกลางลานหญ้า ท่ามกลางแสงดาว เสียงสวด และคำสอนแห่งพระเถระที่น่านับถือ  กันสักสองร้อยคนเห็นจะได้  ยกเว้นผมทีไม่ชอบคนหมู่มาก  .....เลยปลีกวิเวกนั่งทำสมาธิอยู่ในเต้นท์ริมป่าคนเดียว 

อากาศหนาวเย็นดีมาก  ทำให้นั่งสมาธิได้ดีมาก  จนคืนนี้ไม่ได้นอนเลย  เพ่งแต่สมาธิ เห็นอะไรมากมาย ทั้งตาเนื้อและตาธรรม  สั่งสมผลึกและตะกอนธรรมตามศักยภาพเท่าที่มี

ได้เห็น รูป นาม เกิดดับ  การคิดปรุงแต่งให้เป็นไปตามจริตสะสมแห่งตน  เห็นการยึดติด ... ความกลัว ความกล้า  บ้าบิ่น  ความเป็นทาส  อิสระ  ...มันหมิ่นเหม่มากระหว่างความรอดและความร่วง

ในที่สุด ได้บรรลุธรรมน้อยๆตามศักยภาพเท่าที่คิดได้ว่า ...ปัญญาที่แท้ต้องมี ph 6  ไม่เป็นทั้งกรดและด่าง  

...คนถางทาง (๑ มค. ๕๕)