+++ แรมรอน จรไปใน โลกกว้าง

สู่หนทาง แสนไกล ที่ใฝ่ฝัน

สู่ขอบฟ้า พราวแพรว แววตะวัน

ความใฝ่ฝัน เป็นเสบียง เลี้ยงชีวี

มิอาจรู้ ถึงวัน อันสิ้นสุด

ต้องก้าวรุด แม้อ้างว้าง กลางวิถี

ที่ผ่านมา เหมือนท่องไป ในราตรี

วันพรุ่งนี้ เป็นอย่างไร ไม่เคยรู้

รู้แต่วันนี้ ที่ก้าวไป รอนมาไกล

โชยกลิ่นไอ ใบไม้ร่วง พลัดพลิ้ว

ปลิวลอยวน เคว้งคว้างจน

น้ำตาฉัน หลั่งพรั่ง ไหลพรู

สุดท้ายปลายทาง วันวาน เคยเดิน

บนถนน ดอกไม้ ใต้ดวงดาว

สกาวสุกใส ระเริงเล่น กับฝันพาไป

ที่ผ่านไป จึงหยิ่งผยอง ลำพองตัวเอง

วันนี้..มิอาจทำได้ ดังเช่นว่า

ประกายตา ฉายแวว เศร้าหมอง

กาลเวลา มาเรียบเคียง เมียงมอง

มากู่ร้อง ถ้อยคำ เพื่อย้ำเตือน..

ฉันเป็นเพียง คนแก่ ไปอีกปี+++