ทหารไทย..รบเมื่อไรก็แพ้เขมร...เพราะลอกฝรั่ง

ผมตั้งหัวข้อเชิงปรามาสไว้ให้เร้าใจเล่น ไม่ได้มีเจตนาสบประมาททหารไทยแต่ประการใด 

เรื่องนี้ผมเพิ่งบอกกระซิบริมหูเสือใหญ่แห่งทบ. ไปแล้วคราวเลี้ยงรุ่นเตรียมทหารเมื่อไม่กี่วันมานี้

ผมบอกท่านว่า ดูสิ ทหารราบไทยเรา อะไรสำคัญที่สุด ...ท่านนิ่ง..ผมบอกว่า “ตีนครับท่าน” ...ท่านทำหน้างงและยิ้ม...ผมบอกต่อว่า ก็ทหารราบมันต้องใช้ตีนเดิน วิ่ง เพื่อทำการรบในป่าร้อนชื้นเป็นแรมเดือน ปี ...แต่ดันเจือกไปลอกเอารองเท้าอีโอ๊บฝรั่งมาใส่ มันก็อบ ชื้น ตีนเน่า เจ็บ แล้วจะเดินไปรบได้อย่างไรเล่า ก็คงได้แต่นั่งนอนรักษาตีน เป็นหมูเน่าให้ศัตรูมาจับไปเป็นเชลยกระมัง

รองเท้าอีโอ๊บนี้ ฝรั่งมันออกแบบไว้สำหรับเมืองหนาว อากาศแห้ง ต้องลุยหิมะ เป็นครั้งคราว มันก็ต้องหนา ทึบ อับอากาศแบบนี้แหละ แล้วเราไปลอกเอามาใช้ ก็ตีนเน่ากันไป (ฝรั่งรบแพ้ญวณก็มีปัจจัยมาจากนี้ด้วย จนตอนหลังมันพัฒนามาเป็นรองเท้าอีโอ๊บผ้าใบ แต่ก็สายไปแล้ว) 

ผมเสนอมานานแล้วว่าให้ทำวิจัยรองเท้าทหารไทยให้ดี ให้กันตะขาบ งู ได้ แต่ให้ระบายอากาศ และความชื้น (ต้องลุยน้ำด้วยนะ) 

ส่วนเสื้อผ้าก็ไปลอกเขามาอีกแล้ว หนาเตอะไปหมด แบบนี้ ร้อนตายห่ะ หนักก็หนัก

ส่วนทหารเขมร รองเท้าแตะ แสนสบาย เบา ถูก ระบายอากาศดีมาก มีผ้าขาวม้าพันคอ เอาไว้ใช้ประโยชน์ได้มหาศาล ผมเลยมาคิดว่า ทำไมทหารไทยไม่มีผ้าขาวม้าลายพราง (คงกลัวว่าน่าเกลียด เพราะมันไทยเกินไป ไม่เป็นสากลแบบทหารฝรั่งนั่นเอง)

อาหารการกินนั้นก็เช่นกัน กินอาหารกระป๋องแบบฝรั่ง ที่แสนหนัก ทั้งที่ทหารพระนเรศวรท่านไปรบเป็นปี ไม่มีหน่วยส่งกำลังบำรุงด้วย ฮ. ท่านกินข้าวคั่วนี่แหละ ให้คาร์โบ ให้กำลังในการรบดีมาก เรื่องนี้ก็ทำวิจัยกันได้มาก แต่เชื่อว่าทหารไทยโดยกรมวิทยาศาสตร์ทหารคงไม่ค่อยได้ทำกันนักหรอก ถ้าทำก็คงไม่แคล้วเลียนแบบฝรั่ง

แม้แต่ปืน ทหารไทยตัวเล็กแต่สะพายปืนทหารฝรั่ง ที่ออกแบบไว้สำหรับฝรั่งตัวใหญ่ แล้วมันจะคอนปืนไหวหรือ ไปถึงสนามรบก็หมดแรงจากการคอนปืนแล้ว 

ส่วนช่างปืนเก่งๆ ที่ทำปืนเถื่อนไทยประดิษฐ์ก็ไปจับเขาเข้าคุก แทนที่จะติดยศนายพันให้ แล้วให้มาเป็นหัวหน้าช่างผลิตปืนที่กรมสรรพาวุธไปเสียเลย

พวกเครื่องนอนกลางฝน กันยุง นน.เบา ทำได้ ไม่ยาก ขอให้มีสำนึก อย่าไปตามก้นฝรั่งเสียหมด เป็นใช้ได้

...คนถางทาง (๒๗ ธค. ๕๕)