ในช่วงแรมทางริมฝั่งโขง อ.ศรีเชียงใหม่-อ.สังคม จ.หนองคาย  ผมมีเวลาได้นั่งและเดินทอดอารมณ์ไปเรื่อยเปื่อย  พลอยให้ได้ขีดๆ เขียนๆ และบันทึกภาพต่างๆ ได้ตามอำเภอใจ

และนี่คือถ้อยคำเหล่านั้น  ส่วนภาพก็เช่นกัน  นำมาแบ่งปัน แต่มิได้หมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างภาพกับถ้อยคำ หรอกนะครับ






พานพบเพียงเพื่อจากพราก 
แต่มิได้หมายถึง
จากพราก
แล้วจะได้พบกันใหม่ 




ใครอีกคนยอมตาย  
เพื่อให้ใครอีกคน
ตายทั้งเป็น
....
ใครคนหนึ่งเกิดมาเพื่อใช้ชีวิต  
ขณะที่ใครอีกคน
เกิดมาเพื่อจดจำการใช้ชีวิต
ของใครอีกคน



ใครบางคน
ยอมละทิ้งความฝัน
เพียงเพราะไม่มีใคร
อยู่เคียงข้าง
...

การคิดคำนึงถึงความสุขในอดีต
เป็นอีกวิธีหนึ่ง
ของการจองจำตัวเอง



คนที่ลืมเรื่องนั้นๆ ได้ง่ายดาย
คือคนที่ไม่ได้ใส่ใจ
หรือแม้แต่หยั่งรากลึกในเรื่องนั้นๆ
....
บ่อยครั้งการลืม
มักเริ่มต้นจากความโกรธ
และความเกลียด
...
ในยามต้องสูญเสียสิ่งใด
ความรักจะแสดงความเห็นแก่ตัว
ผ่านการฉุดรั้ง-ทัดทาน




การรอคอย
เป็นส่วนหนึ่ง
ในการทำหน้าที่ของ "หัวใจ"
...
ไม่มีใครยืนอยู่บนทางแยก 
ได้อย่างยาวนาน
เพราะที่สุดแล้ว
ชีวิตต้องเลือกที่จะออกเดิน



เพื่อนร่วมทาง
ล้วนมีระยะทาง
ในตัวเอง