พ่ออาจจะได้เจอกับสายลมอันเย็นสบาย ได้เจอกับสีเขียวขจีของต้นไม้ใบหญ้า...และอาจได้ยินเสียงนกร้องบนต้นแคป่า

ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่พ่อเขียน

พ่อครับ...พ่อเขียนอะไรมากมายในแต่ละวัน

พ่อมีความต้องการสิ่งใดมากมายในชีวิต

ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่พ่อเขียนหรอก..แต่ผมเห็นแววตาของพ่อช่างหาความสุขไม่ได้เอาเสียเลย จากการนั่งคิดนั่งเขียนที่เต็มไปด้วยความทะยานอยากและความต้องการเกินธรรมชาติ

พ่อมัวแต่เพ้อฝัน ความคิดล่องลอยเกินไปจากความจริง...ขณะที่ผมสนุกกับการขุดคุ้ยเจ้าจิ้งเหลนตัวเล็ก ณ สนามหน้าบ้าน

พ่อว่าผมมีความสุขมากกว่าหรือเปล่า...

ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่พ่อเขียนหรอก

พ่อครับ...ฟังเสียงเด็กๆวิ่งเล่นหน้าปากซอยสิ ช่างเต็มไปด้วยเสียงอันสดใส สนุกสนาน

หรือพ่อมัวแต่รำคาญกับเสียงนั่น....

พ่อทิ้งงานเขียนอันเคร่งเครียดนั้นเสียเถอะ แล้วพาผมออกไปวิ่งเล่นตามสวนหย่อมหน้าหมู่บ้าน พวกเด็กๆรออยู่ครับพ่อ...

พ่ออาจจะได้เจอกับสายลมอันเย็นสบาย ได้เจอกับสีเขียวขจีของต้นไม้ใบหญ้า...และอาจได้ยินเสียงนกร้องบนต้นแคป่า

มาเถอะพ่อ...

ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่พ่อเขียนหรอก...

แต่ผมก็ยังรักพ่อและรักทุกคน  เพราะ...

เราอยู่กันที่นี่...บ้านหลังเดียวกัน

..................................