Feedback ที่ออกมาจากข้อสอบกลางภาคในกิจกรรม
"จดหมายจากมหาวิทยาลัยถึงคนไกลที่อยู่ทางบ้าน" ที่ผ่านมา
กับนักศึกษาคนหนึ่ง อ่านแล้วก็น่าปลาบปลื้มใจ

ผมถามว่า "เขาคิดว่าตนเองเรียนรู้อะไรบ้างในแง่เนื้อหาวิชา
และแ่ง่ของมุมมองที่มีต่อการใช้ชีวิตของตัวเองในปัจจุบันและอนาคต"


คำตอบ คือ


จากการเรียนกิจกรรม "จดหมายจากมหาวิทยาลัยถึงคนไกลที่อยู่ทางบ้าน"
ทำให้ดิฉันได้คิดว่า การเขียนจดหมายถึงคนที่บ้านนั้นสามารถเขียนอะไรบางอย่าง
ที่ไม่สามารถพูดทางโทรศัพท์ได้ และไ่ม่สามารถพูดเมื่อเห็นกันได้

ดิฉันไ้ด้เขียนอธิบายความในถึง "ยาย" ที่อยู่ทางบ้าน ท่านเป็นผู้มีพระคุณกับดิฉัน
เพราะครอบครัวของดิฉันแตกแยก ยายจึงเป็นผู้มีพระคุณในทุก ๆ สิ่งของดิฉัน

วิชานี้ทำให้ดิฉันกับยายรักและเข้าใจกันมากขึ้น

กิจกรรมนี้ ดิฉันตอนรู้่ว่า จะได้ทำ รู้สึกว่าเป็นการเรียนที่เป็นแบบเก่ามาก
เรียนถึงมหาวิทยาลัยแล้วจะเขียนจดหมายอีก พอถึงเวลาที่ได้เขียนจริง
ดิฉันกลับไม่รู้สึกอย่างนั้น ถึงแม้จะ (แก่แต่เก๋า) ค่ะอาจารย์

เพราะดิฉันได้เขียนความในใจความรู้สึกต่าง ๆ ที่มีอยากให้ยายทำอะไรบ้าง
สารภาพความเลวที่เคยได้ทำ ต่อไปจะเป็นคนดี รักยายอะไรแบบนี้

ดิฉันก็เขียนบอกมาได้ และจดหมายที่ยายได้รับจากดิฉัน
ยายก็รู้สึกดี ยายบอกดิฉันว่า "ไม่น่าเชื่อเนอะว่า มหาวิทยาลัยเค้าจะให้นักศึกษาทำแบบนี้"

ยายดิฉันรับจดหมายอ่านแล้วถึงกับร้องไห้ เพราะิดิฉันไม่เคยบอกรักยายเลย
ยายว่า คนม้าดีดกระโหลกแบบดิฉันจะเขียนได้

ต้องขอบคุณวิชานี้และกิจกรรมพร้อมทั้งอาจารย์ประจำวิชา คือ ...............
ที่ทำให้ดิฉันกับยายทำความเข้าใจกัน รักกันมากยิ่งขึ้น
(รู้สึกว่ายายจะตามใจหนูกว่าเดิมค่ะ)


.......................................................................................................................................................................


ผมนั่งอ่านคำตอบข้อสุดท้ายจากข้อสอบกลางภาคยังไม่จบ
สะดุดกับคำตอบของนักศึกษาคนนี้
ถึงกับต้องเขียนบันทึกถ่ายทอดกับผู้อ่านทุกท่าน

การถ่ายทอดความรักด้วยตัวอักษรทรงคุณค่ามาก
ยากเกินจะบรรยายด้วยคำพูด

กิจกรรมนี้ทรงพลังเหลือเกิน

การส่งต่อความรักไปถึงคนที่เรารัก

"จดหมาย" สักฉบับ อาจจะมีคุณค่ากว่าเครื่องมือเทคโนโลยี
ที่เราภูมิใจนัก ภูิมิใจหนา ก็เป็นได้

บุญรักษา ทุกท่านครับ ;)...


.......................................................................................................................................................................