มีคนตั้งตารอวันที่  ๒๐  ธันวาคม  ๒๕๕๕ นี้ หลายคน  ไม่ได้รอคำทำนายโลกแตกจะเป็นจริงไหม

จากสายตาเฉลี่ยอายุผู้เข้าประชุม หรือเฉลี่ยวัยคณะผู้จัดการโครงการ SHA Conference& Sharing  คุณภาพ  คุณค่า  คุณธรรม ....ก็ไม่รู้

รอ....คุณศุ  บุญเลี้ยง  ศิลปิน  นักคิด  นักเขียน....มาเป็นวิทยากรร่วมสมัยกับผู้เข้าประชุม  จัดโดยสถาบันรับรองคุณภาพสถานพยาบาล  (สรพ.) 


คุณจุ้ยเป็นนักป่วยเสียด้วย  ภูมิแพ้  ผื่นคัน  ปวดหลัง  ปวดฟัน  ไมเกรน  น้ำร้อนลวกฯ  จึงมีประสบการณ์หลากหลาย  ในฐานะคนนอกโรงพยาบาลยามปกติ

และเป็นคนในรั้วโรงพยาบาลยามเจ็บป่วย  พาแม่ไปรักษา  ไปหาพี่สาว....พยาบาล  ไปหาหมอฟันประจำตัวบ้าง.....เป็นครั้งคราว

^_,^


ในมุมมองคนธรรมดาที่ไม่ได้อยากไปนอนโรงพยาบาลบ่อย ๆ นาน ๆ 

แต่บางครั้งการนอนนาน ๆ  ร่วมกับการปฏิวัติกิจวัตรบางอย่าง  เช่น  อดอาหาร  ทำ detox  หรือแม้แต่ปล่อยให้ร่างกายรักษาตัวเอง  น่าจะเป็นทางเลือกหลากหลายให้ผู้คนธรรมดา....เลือกได้


คุณจุ้ยไม่ได้บอกด้วยอารมณ์ราบเรียบแบบตัวหนังสือที่เขียนย่อหน้าข้างบนนะคะ

ฟังไป  ยกตัวอย่างไป  หยอดมุกไป  ฉาย Slide  เปิดคลิปประกอบบ้าง 


ยกตัวอย่างจากตนเองที่เลิกกาแฟได้  พอวันที่ ๓  ที่ ๔  ดีใจ  วันที่  ๑๐  ยิ่งภูมิใจ  อยากบอกใครสักคน  โทร.ไปเล่าให้เพื่อนฟัง


ขาดไม่ได้เพราะผู้จัดสั่งแล้วสั่งอีก   ต้องมีเพลงนะ  ต้องมีเพลง 

เราจึงได้ชมคอนเสิร์ตเป็นช่วง ๆ  จนคุณจุ้ยบอกว่า......พี่เบิร์ดก็พี่เบิร์ดเถอะ


มีบางช่วงที่ร้องเพลง  พอลงจากเวที  เดินแวะผ่านทุกแถว  หยุดเดิน  ขึ้นบนเก้าอี้เป็นช่วง ๆ ให้ผู้ชมรายรอบเห็นโฉมหน้ากันชัด ๆ  เสียงกรี๊ดเป็นหย่อม ๆ  แสงแฟลชระดมถ่ายภาพ 

จนคุณจุ้ยเอ่ย....เข้าใจละที่คุณเพชราตาบอด

^_,^


ใครเคยอ่านงานคุณจุ้ย  สมจุ้ย  เจตนาน่าสนุก  ตัวหนังสืออารมณ์ดี  จะพบ....มุมมองที่เราคาดไม่ถึงบ่อย ๆ 

มุมมองในเรื่อง “โรงพยาบาลที่คนอยากไป”  ของคุณจุ้ย  จึงไม่ได้บอกด้านดี  ๑, ๒, ๓.,,,,,,,  ด้านไม่ดี  ๑, ๒, ๓......


แต่สะท้อนให้เรา  ผู้ที่ชีวิตยามปกติอยู่ในรั้วโรงพยาบาลเป็นประจำ..... คิดเอง

Slide  หรือเรื่องราวใดที่การตอบรับเป็นเสียงฮาลั่นห้องประชุมใหญ่  ของผู้เข้าประชุม  ๑.๗๐๐  กว่าคน 

นั่นน่ะ  ฮาไป...... ลึก ๆ ก็เจ็บ ๆ คัน ๆ  เจ็บจิ๊ด  อึ้งหน่อย  จุกแอ้ก  แทงใจ 


มีตัวอย่างสภาพแวดล้อมและเรื่องราวในโรงพยาบาลที่คุณจุ้ยเก็บมาฝาก นะคะ

๑.  ที่จอดรถในโรงพยาบาลหายาก  ด้วยความดีใจ  เห็นเหลือช่องเดียว  เลี้ยวเข้าไปจอดด้วยความมั่นใจ  เงยหน้าขึ้นมองผนัง.....ที่จอดรถเฉพาะรับศพเท่านั้น


๒.   มาแล้วเชิญนั่งพักสักชั่วครู่

 พร้อมฟังดูว่าเรียกถึงเบอร์ไหน

 ถ้ายังเรียกไม่ถึงรอต่อไป

 ถ้าเรียกเลยเมื่อไหร่โปรดท้วงติง


๓.   อกเวลาราชการและวันหยุดราชการ.....อกราชการคงแฟบมาก

๔.   โปรดตดต่อเจ้าหน้าที่.....(สระอิหาย อิ อิ)

๕.  ลานเพลิน  ป้ายติดข้างผนัง  ลานโล่ง  ไม่มีอะไร  มีเครื่องเสียงตั้งข้าง ๆ

๖.  ป้ายลีลาศเพื่อสุขภาพ

๗.  ศูนย์บริการที่เป็นมิตร

๘.  มุมนมแม่

๙.  คลิกนิกปรับเปลี่ยนพฤติกรรม

๑๐.  ตัวไปไฟดับ


๑๑.  คุณจุ้ยพาแม่ไปหาหมอ  ได้ยินประกาศ  ๗๐ ปี ไม่มีคิว  แม่บอกว่า....กลับบ้านเถอะลูก  ไม่มีคิวแล้ว


๑๒.  คลินิกไร้พุง  รถตู้ตรากระทรวงสาธารณสุขมาจอด  มีคนก้าวลงมาจากรถตู้  พุงนำออกมาก่อน  คุณจุ้ยบอกว่า  ถ้าเป็นผม  ผมจะใช้ว่า...คลินิกลดพุง


๑๓.  บางโรงพยาบาลมีป้ายโฆษณาสวย ๆ ที่ดึงดูดใจ  เปรียบเทียบกับบอร์ดที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือของพวกเร่าทำ  เพื่อเผยแพร่ “ความรู้”  แก่ประชาชนทั้งหลายแล้ว  คุณจุ้ยบอกให้เราสังเกตป้ายโฆษณาสินค้า  ป้ายร้านกาแฟสวย ๆ  นำมาปรับใช้  อะไรที่จะดึงดูดใจ  ดูแล้วสื่อง่าย ๆ เข้าไปในใจ...จำง่าย

รู้แล้วว่าเรียนเก่ง  เรียนมาเยอะ.....ทำให้น่าสนใจก่อนดีไหม


เรื่องราวสื่อสร้างสรรค์ที่ได้ผล  ทำให้คุณพ่อคุณจุ้ยเลิกสูบบุหรี่ได้เด็ดขาด คือ ชุดโฆษณาของ สสส.  ที่เอาชายคนหนึ่งผอม ๆ  หน้าตายู่ยี่  พูดแล้วเสียงแหบ ๆ ออกมาไม่สม่ำเสมอ  เสียงขาดเป็นช่วง ๆ  ดูท่าทางเหนื่อยมาก

คุณพ่อคุณจุ้ยกลัวเป็นแบบชายในโฆษณา......อารมณ์  โดนใจ  เลิกบุหรี่ทันที

ไม่ได้บอกเป็นชุดความรู้ที่เต็มไปด้วยข้อมูลยาวเหยียด


หัดคิดครีเอท  อย่างแม่ค้าบัวลอยต้องการเพิ่มยอดขาย  ขึ้นป้ายว่า.....ใส่ไข่  ๒๕  ธรรมดา  ๓๐  บาท

ตัวอย่างดี ๆ ที่ทำมาแล้ว  ร้านอาหารปลอดบุหรี่

เมาแล้วขับ...ปรับทั้งคัน  ทำได้ไหม

^_,^


ตัวอย่างสุดท้าย  ดีใจที่ได้รู้เบื้องหลังกำเนิดเพลง....อิ่มอุ่น

พี่สาวคุณจุ้ยที่เป็นพยาบาลบอกว่า  หัวหน้าอยากได้เพลงกระตุ้นให้แม่เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ 

พี่สาวบอกว่ามีน้องเป็นนักแต่งเพลง  นักดนตรี

จึงได้เป็นจิตอาสา  แต่งเพลงอิ่มอุ่น  พอหัวหน้าพี่สาวได้ฟัง

ฝากบอกว่า...เพิ่มสารอาหาร  คาร์โบไฮเดรต  วิตามินเข้าไปได้ไหม  ไม่มีข้อมูลความรู้อะไรเลย

เพราะจิตอาสา  ไม่ได้เกี่ยวกับค่าจ้าง  คุณจุ้ยไม่เปลี่ยน


จึงเป็น.....อิ่มอุ่น  ที่โดนใจ  อิ่มลึก  อุ่นเข้าไปถึงอก  ใคร ๆ ก็ชอบ  ดังไปทั้งประเทศ

^_,^


คำพูดใช้ได้ผลน้อย  ทัศนคติไม่เปลี่ยน  คนรับสารไม่เปลี่ยน

เรามีศักยภาพ  อย่างที่เราเชื่อว่า...ดีขึ้น

อย่าปลดเกษียณอายุสมองตนเองก่อนวัย

คุณจุ้ยเชื่อเรื่องการพักผ่อน  การอ่านหนังสือ  การรักษาบางอย่าง “เอาพิษกลับเข้าไป” ก็ได้

เปิดทางเลือกหลาย ๆ ทาง


คนที่สนทนาได้ดี คือ คนที่ฟังสิ่งที่เขาไม่ได้พูดด้วย

อยากให้โรงพยาบาลเปลี่ยนไป  ส่งความคิด  รุกไปที่สังคม  ให้คนดูแลตนเอง

ช่วย ๆ กันทำ  ดึงหมอ ๆ ที่จิตใจเพื่อคนอื่น  ผลิตสื่อรุกเข้าไป


เป็นชั่วโมงครึ่ง  ที่ “สื่อ” สาระ  สุนทรียะ  อารมณ์...ให้เราอยากฟังผู้คนมากขึ้น 

ในมุมที่แตกต่างจากความคุ้นชินปกติของเรา  อยากผลิต  อยากใช้การสื่อสารที่ตรงใจ  ตรงความต้องการของพี่น้องเรา  

เพื่อเปลี่ยนตัวเอง.....ดำเนินชีวิตในทางที่เอื้อสุขภาวะตนเอง


บางอย่างก็ต้องเรียนรู้ศาสตร์เพิ่มเติมจากทางการแพทย์  เพื่อการสร้างสุขภาวะจะง่ายขึ้น....สำหรับพวกเราทุกคนเอง

^_,^