ก่อนผมมาทำงานที่กรุงเทพฯ...
มีน้องสาวคนหนึ่ง "น้องเปรี้ยว" ส่งจดหมายให้กำลังใจให้ผมโชคดีในการเดินทาง....
น้องเปรี้ยวหญิงสาวอายุ 20 ปี แต่อายุสมอง ราว 10 ขวบ
ผมรู้จักอย่างสนิทสนมกับน้องมาเกือบหกเดือน
เพราะทุกเช้าทุกเย็นน้องต้องมาฉีดยาเบาหวานที่อนามัย
น้อง..เป็นที่รักของพวกเราครับ
พวกเรา...ให้ขนม..ผลไม้ อาหาร เงินทอง สมุด เสื้อผ้า...(ให้ความรัก)
น้อง..มีความสุขที่ได้มาหาพวกเรา
เพราะสังเกตจะมาก่อนเวลามากมาย
มากวาดอนามัย..รดน้ำต้นไม้...นวด...จัดหนังสือ...ช่วยเหลือพี่ๆ ตามไหว้วาน
และพวกเราให้น้องฝึกเขียนหนังสือ...
และวาดรูป..
เวลาผ่านไปหกเดือน...
น้องเขียนชื่อและนามสกุลตนเองได้โดยไม่ต้องเขียนบอก
คำหลายคำน้องได้เรียนรู้...
วาดรูปได้สวยงามมากๆ...
ทำให้พวกเราภูมิใจ..
และเห็นว่า...ทุกคนมีหัวใจ...
เมื่อเรามองเห็นความรักในความรัก...
(รูปผมเอง...น้องรู้ว่า ผมชอบปลูกต้นไม้...และมีสวนผัก...ไร่ข้าวโพดเล็กๆ ที่เราช่วยกันรดน้ำที่อนามัย...)
โลกไม่เงียบเหงา เพราะเราหล่อเลี้ยงกันด้วยหัวใจ
ขอบคุณเรื่องอันยิ่งใหญ่นี้นะครับ
หัวใจ ... อุ่น ๆ ;)...