คาบแรกในคาบโฮมรูม  ภาคเรียนที่ 2/2555

28  พฤศจิกายน  2555

                วันนี้เป็นวันที่มีคาบโฮมรูมก่อนที่วันพ่อจะมาถึงในสัปดาห์นี้  ห้องที่ปรึกษาของครูแอนเป็นเด็กที่เรียนอ่อนที่สุดในระดับสายชั้น  อ่านหนังสือจัดว่าไม่คล่องปร๋อสักเท่าไร  อย่าถามถึงเรื่องการเขียน....ยิ่งแล้วไปใหญ่  เพราะก่อนนี้ตอนพวกเค้าอยู่ ม.1  เอาเป็นว่าถ้าข้อสอบไหนมีข้อสอบเขียนล่ะก็  บรรดาเด็กๆ ในที่ปรึกษาครูแอนก็จะไม่เขียนตอบเลย  ครูแอนเคยแอบแกล้งเค้าตอนคุมสอบ....บอกไม่ให้ส่งหากไม่เขียนตอบในส่วนที่เป็นข้อสอบเขียนมาด้วย  โอแม่เจ้า....พวกเค้ายอมนั่งกันจนเกือบหมดเวลา  ซึ่งผิดวิสัยไอ้เจ้าพวกนี้มาก  เพราะหากเป็นข้อสอบปรนัยล่ะก็  บรรดาพวกพี่ๆ ทั้งหลายต่างพากันกาๆๆๆ แล้วก็กา (กากบาท) กันอย่างสบายใจเฉิบ  ถามว่าอ่าน  คิด  วิเคราะห์  คำตอบที่ตนเองเลือกนั่นดียัง  คำตอบที่ได้คงไม่ไกลจากการคาดเดาคำตอบของตนเองเท่าใดนัก 

เอ๊า.....ไม่เป็นไร....อ่าน, เขียนไม่คล่อง  ครูแอนก็พูดปาวๆ เอาก็ได้  เอาทักษะชีวิตสอนเค้าเยอะๆ คงช่วยระบบวิธีคิดได้บ้างละหวา

            ไหนๆ ก็จะถึงวันพ่อแล้ว  แต่ละห้องก็จัดบอร์ดนิทรรศการวันพ่อ  ซึ่งเป็นพ่อหลวงของปวงชนชาวไทยกันทุกห้องอยู่แล้ว  นั่นหมายรวมถึงห้องครูแอนด้วย  แล้วเมื่อวันที่  5  ธันวาคมซึ่งเป็นวันหยุดราชการและก็เป็นวันที่มีคาบโฮมรูมด้วยอีกต่างหาก  นั่นหมายถึงว่า  การได้พูดถึงพ่อหลังจากนี้อาจจะสื่อความหมายให้ความรู้สึกโดยนัยได้น้อยกว่าการได้สอนเรื่องของพ่อก่อนที่จะถึงวันพ่อเป็นไหนๆ

           ครูแอนเลยมาสอนเด็กเรื่องความรักของพ่อที่มีต่อลูก  เผื่อให้เค้าได้ซึมซาบความรักของพ่อเค้าบ้าง  ซึ่งบางครั้งเค้าอาจจะละเลยไปแล้วก็ได้  หรือไม่เค้าก็อาจจะให้ความสำคัญกับเพื่อนมากกว่าพ่อที่ให้กำเนิดตัวเองมาซะอีก  ทั้งนี้เพื่อเป็นการสะกิดให้เค้าย้อนคิดว่า "คุณทำอะไรที่ดีๆ เพื่อพ่อของคุณบ้างละยังฮึ?"  ครูแอนเลยเลือกที่จะใช้ห้องเธียร์เตอร์ของกลุ่มสาระฯ เป็นห้องที่จะใช้สอน  เนื่องจากมีวัสดุครุภัณฑ์ที่เอื้อต่อการเรียนรู้และการรับรู้ของเด็กๆ ของครูแอนได้ง่ายยิ่งขึ้น  เพราะสื่อของครูแอนคือเพลงที่พวกเค้ารู้จักเป็นอย่างดีตามวัยของพวกเค้า  วัยรุ่น....วัยวุ่น  เจ้าพวกนี้โดยเฉพาะเด็กผู้ชายแถวละแวกนี้ออกจะนิยมชมชอบเพลงเพื่อชีวิตตามรุ่นพี่ๆ เค้าที่คลั่งไคล้เอามากโข  (ครูแอนเลยแอบคิดที่จะเอาเพลงโปรดของเค้ามาสอน  มาดู  มาพูด  มาคุยพร้อมๆ กันในห้อง)  ครูแอนคิดเอาเองว่าน่าจะเป็นผลเป็นแน่....

เมื่อพวกเค้าเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้วครูแอนก็แจ้งว่าในวันเดียวกันนี้ในสัปดาห์หน้าจะเป็นวันพ่อ  ใครที่ไม่เคยบอกรักพ่อ  ไม่เคยทำความดีเพื่อพ่อทั้งในที่ลับและที่แจ้ง  ยังมีเวลากลับตัวกลับใจใหม่ได้นะคะ  ไอ้ที่เย็นๆ กลับบ้านไปซิ่งแต่มอเตอร์ไซค์....ก็ขอให้คิดบ้างว่ามันเป็นประโยชน์และเป็นการทำเพื่อพ่อล่ะหรือ  แล้วไอ้ที่แอบสูบบุหรี่พ่นควันฉุยตอนที่กลับบ้านไปแล้วนั่นอีก  หนำซ้ำยังบังเอิญกระทำการณ์ดังกล่าวนั้นให้ครูแอนได้เห็นอีกนั่น....ก็ให้สำนึกกันบ้างนะ  (มาถึงตรงนี้เจ้าต้นตอของเรื่องหันขวับมาจ้องเป๋งที่ครู  ด้วยไม่นึกว่าครูจะเห็น)  แล้วครูก็บอกให้เค้าฟังเพลง  พร้อมกับบอกครูหลังจากนี้ว่า....ได้ความคิดอะไรบ้างจากเพลงนี้   แล้วเราก็มาเริ่มด้วยเพลงนี้กันเลย

 ดาวดวงน้อย   ของเสือ  ธนพล  และก็ตามด้วย  ดาวดวงน้อย   ในเพลงที่มีเนื้อร้องประกอบตอนท้ายคาบ 

ระหว่างที่เค้าฟังเพลงอยู่นั้น  ครูแอนสังเกตว่าในรอบแรกเค้ายังมีหัวร่อต่อกระซิกกันอยู่บ้าง  แต่เมื่อบอกให้เค้าเก็บความหมายของเนื้อเพลงสรุปตอนท้ายด้วย  เค้าก็นิ่งฟังมากขึ้น  ในรอบที่สามและสี่ยิ่งเงียบมาก  นิ่ง...จนครูแอนแอบงงกับเจ้าตัวกะเปี๊ยกพวกนี้ด้วยแฮะ  ท้ายที่สุดเมื่อหยุดเพลงและให้เค้าช่วยกันสรุปสิ่งที่ได้จากเพลงบทนี้  เค้าก็ช่วยกันบอกครูแอนในสิ่งที่เค้าได้ยินและคิดได้  แล้วครูแอนก็บอกเค้าว่า  พวกเค้าโชคดีแค่ไหนแล้วที่มีพ่อ  ถ้าวันนึงไม่มีพ่อให้ได้กอด  ให้ได้อยู่ใกล้ๆ  ให้ได้คอยเป็นห่วงพวกเค้าแล้วล่ะก็  วันนั้นจะเป็นวันที่พวกเค้าจะโหยหาแทบที่สุด  แล้วครูแอนก็ยกตัวอย่างตัวของครูเองที่ไม่มีคุณพ่อให้ได้กอดในวันพ่อมาสองปีแล้ว ในบันทึกที่ครูแอนเคยเขียนถึงพ่อของตัวเองไว้ใน  บันทึกถึงพ่อ 2: ภาพแห่งวันวานของพ่อ นั่นคือบทสนทนาแห่งการบอกเล่า, การพูดคุยกันในเรื่องความรักของพ่อที่มีต่อลูกระหว่างครูที่ไม่มีพ่อให้ได้กอดแล้วกับศิษย์ตัวน้อยที่อาจจะละเลยหรือหลงระเริงไปกับสิ่งยั่วเย้าแห่งการเป็นวัยรุ่นของเค้าจนอาจทำให้เค้าไม่ได้ตระหนักและแสดงออกในความรัก ความสัมพันธ์แห่งพ่อ-ลูกที่คอยพันผูกเค้านั่นเอง  หลายคนเงียบไป....คงคิดอะไรได้บ้างจากคาบโฮมรูมคาบนี้  แล้วครูก็ให้การบ้านไปเขียนเรียงความเกี่ยวกับพ่อของตัวเองมาส่งครูในวันจันทร์-อังคาร  ก่อนที่จะถึงวันที่  5  ธันวาคม  เด็กๆ ก็จะมีเรียงความเรื่องพ่อมาส่งครู 

จนกระทั่ง......ทางโรงเรียนร่วมกับทาง ตชด. จัดโครงการต้านภัยยาเสพติด

เมื่อวันที่ตำรวจตระเวนชายแดนเข้ามาจัดโครงการต่อต้านยาเสพติดให้กับนักเรียนชั้น ม.2 และ ม.3  ในวันสุดท้ายนั่นเอง  ทางตำรวจเค้าเชิญคุณครูเข้าไปในกิจกรรมในตอนท้าย  ในช่วงนั้นเอง.....ที่ให้โอกาสเด็กๆ ได้ขอโทษครูของเค้าที่เค้าเคยกระทำผิดอะไรต่อครูไว้นั้น  เจ้าตัวเล็กในห้องครูแอน....คนที่ไม่เคยกล้าแสดงออกใดๆ เลยและเป็นคนที่เป็นต้นตอของเรื่องที่ครูแอนพูดถึงในคาบโฮมรูมนั่นคลานเข้ามากราบขอโทษครูที่ตัก....มองมาที่ครู....ด้วยนัยน์ตาที่สื่อบอกถึงเรื่องราวเก่าก่อนนั้นที่เค้าเคยทำมา

แค่นี้เอง....สิ่งที่ครูอยากให้หนูเป็น