ณ...พะเนินทุ่ง

 

รอนรอนอ่อนอัสดง                 สุริยงเย็นยอแสง

 

ที่แผดเผากร้าวกล้าค่อยราแรง   ความเย็นเยียบขับแสงตะเกียงวัน

 

 

 

 

 

 

 

     อาทิตย์ลับเหลี่ยมเมฆา        แสงสุดท้ายทาบทาขอบฟ้านั่น

 

 

     ดูหม่นเศร้าอำลาทิวาวัน    จวบพระจันทร์เยี่ยมฟ้าสู่ราตรี

 

 
 

 

  หรีดหริ่งเรไรกลางไพรกว้าง     กรีดปีกบางบดเบียดเข้าเสียดสี

 

 

ขับบรรเลงเพลงป่าวนาลี            เคียวราตรีเคลื่อนคล้อยจนลอยลับ

 


 

 

       รุ่งอรุณอุ่นไอป่า                   ณ  ขอบฟ้าเรืองรองแสงทองจับ

 

 

       วิหคไพรปลุกป่ามารอรับ    แสงแรกขับทินกรย้อนทิวา

 


 

 

   ม่านหมอกไหลลอยอ้อยอิ่ง       แอบอิงโอบกอดพรอดพฤกษา

 

   ดุจพรมเทวัญสร้างสรรค์มา      ให้เริงร่าท้าแข่งแสงสุรีย์                                                                                           

...กิ่งไผ่...