ความหนาวมาเยือนเหมือนทุกครั้ง แต่มันไม่ได้เหมือนทุกครั้งที่มาเยือน

หน้าหนาวแล้วหนอนี่.....

คิดถึงบ้านจัง 
คิดถึงพ่อ คิดถึงแม่ คิดถึงยาย และคนที่เรารัก
ระยะห่างจากบ้านมาถึงที่นี่ แค่จากภูเขา มาถึงอีกภูเขา 
มาถึงอีกภูเขา มาจนถึงภูเขา และไม่รู้อีกกี่ภูเขา
ด้วยระยะทางอาจทำให้ระหว่างการเดินทาง
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นค่อยๆจางหายไปกับระยะทาง
แต่ความคิดถึง ด้วยความรู้สึกนี้ มันยังคงเดิม และพูนทวี
ลมหนาวพัดมาแล้ว
พัดมาโดนหน้า และร่างกาย 
แม้ลมจะพัดมาแรง หรือหอบเอาความหนาวเหน็บมาแค่ไหน
เราหาเสื้อผ้า หมวก ผ้าพันคอ ถุงมือ 
นำมาสวมใส่ให้ร่างกายอบอุ่น
แต่มันก็แค่อบอุ่นแค่ภายนอก
แต่มันไม่ได้ช่วยให้จิตใจอบอุ่นไปด้วย
จิตใจฉันยังหนาวเหน็บ และรู้สึกเหงา
คนที่ตรงนั้น อยู่ที่นั้น เขาจะเป็นอย่างไร
ยังตื่นขึ้นมาแต่เช้า ฝ่าความหนาวไปที่จุดหมายอีกหรือไม่
หนาวนี้ไม่เหมือน ฤดูหนาว ครั้งไหน

หนาวที่ไม่มีกองไฟอุ่นๆ ของคนที่คุ้นเคย
ไม่มีข้าวหลามที่นั่งเผา และกินด้วยความอร่อย
ไม่มีคนคอยดูแลเมื่อยามไม่สบาย

แม่สบายดีหรือเปล่า หายเป็นไข้หรือยัง
หนาวนี้ไม่มีลูก แม่เป็นอย่างไรบ้าง
เหนื่อยกับการทำงานไหม
 เหนื่อยกับการต่อสู้ของชีวิตไหม

รออีกหน่อย.....แม่
เราก็จะมี "ฤดูหนาว"ด้วยกัน
อีกครั้ง........