วันนี้วันพ่อ...

ทุกปีที่ผ่านมาวันนี้จะเป็นวันที่โทรไปพูดคุยกับพ่อ อวยพรให้พ่อ

ด้วยระยะทางที่ห่างไกลอยู่คนละภาคของประเทศ ต้องพูดคุยกันทางโทรศัพท์

แต่ความห่างไกลก็ไม่ใช่อุปสรรคในการส่งผ่าน ถ้อยคำ ความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้แก่กัน

ถ้าหากมองถึงความสัมพันธ์ระหว่างตนเองกับพ่อแล้ว ดูเหมือนจะห่างเหินกันเหลือเกิน

อาจเป็นเพราะตั้งแต่เล็กจนโตอยู่กับยายและน้ามาตลอด

และด้วยปัญหาทางครอบครัวต่าง ๆ มากมาย จึงทำให้ดูเหมือนว่า

สายสายสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกดูห่างไกลกันไปทุกที

แต่จะด้วยเหตุผลอันใดก็ตาม สายสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกต่อให้ตัดยังไงก็ไม่มีวันขาด

ตนเองเคยคิดว่าจะต้องมีสักวันหนึ่งที่ครอบครัว จะกลับมาอยู่ด้วยกันพร้อมน่าพร้อมตาอีกครั้ง

เพื่อจะได้ทำอะไรเพื่อพ่อได้มากกว่านี้ ตอบแทนกับที่พ่อทุ่มเททุกอย่างเพื่อลูกมาโดยตลอด

แต่เหมือนกับว่าความฝันนั้นจะไม่เป็นจริง...

ตอนนี้  เวลานี้  ปัจจุบันนี้  ไม่มีอีกแล้วพ่อคนนี้

พ่อที่รักลูก เป็นห่วงลูก แต่ไม่ค่อยแสดงออก ทั้งที่ในใจรักลูกหมดใจ


ไม่มีอีกแล้ว...โอกาสที่จะได้พูดคุยกัน

ไม่มีอีกแล้ว...โอกาสที่จะได้นั่งกินข้าวด้วยกัน

ไม่มีอีกแล้ว...ที่จะได้ยินเสียงโทรศัพท์ในตอนเช้าเป็นสัญญาณบอกว่า พ่อจะโทรมาคุยกับน้องชาย

ไม่มีอีกแล้ว...ที่ช่วงเทศกาล วันหยุด จะเห็นพ่อมาเที่ยวหา

ไม่มีอีกแล้ว...เค้กจากพ่อสำหรับสุขสันต์วันเกิด

ไม่มีอีกแล้ว...ช่วงปิดภาคเรียนที่จะได้ไปเที่ยวกับพ่อ

ไม่มีอีกแล้ว...คำพูดที่คอยบอกทุกครั้งว่า "ตั้งใจเรียนให้มาก ๆ นะ ในอนาคตจะได้ไม่ลำบากเหมือนพ่อ"

ไม่มีอีกแล้ว...ร้อยยิ้มที่ปรากฎบนใบน่าพ่อทีไรทำให้รู้สึกดีตลอด

ไม่มีอีกแล้ว...พ่อคนนี้ที่ทำทุกอย่างเพื่อลูกมาโดยตลอด

ไม่มีอีกแล้ว...วันพ่อปีนี้ที่จะได้มีโอกาสโทรไปคุยกับพ่อเหมือนเช่นทุกปีที่ผ่านมา...


...ใครที่ยังมีโอกาส ให้ใชัโอกาสที่มีอยู่นั้นให้คุ้มค่า ทำสิ่งดี ๆ มอบสิ่งดี ๆ ให้กับคนที่มีพระคุณ ให้กับคนที่คุณรัก

ถ้ามัวแต่คิดว่ารอโอกาสอื่นก่อน ยังมีโอกาสที่จะทำอยู่อีกมาก แต่ในบางที่ถ้ามัวคิดว่ารอโอกาสหน้าก่อนเพียงช้า

ไปแค่ วินาทีเดียว อาจจะไมมีโอกาสนั้นแล้วก็ได้...