ตั้งแต่เกิดมา ก็ไม่ได้มีพ่อที่แท้จริง ฉันอยู่กับตา เรียกท่านว่าพ่อมาโดยตลอด คุณตาของฉันท่านทำแต่ความดี เพราะตั้งแต่เกิดมาท่านก็เดินทางไปทำบุญ ถือศีลที่วัดอย่างสม่ำเสมอ ตั้งแต่ฉันโตมาคุณตาของฉันก็มีอายุมากขึ้นทุกวัน จนมา 4-5 ปีมานี้ ท่านไม่ค่อยแข็งแรง หูไม่ค่อยได้ยิน ตามองไม่ค่อยเห็น 1 ข้าง แม่ฉันต้องพาไปรักษาที่ โรงพยาบาลเสมอ เวลากินข้าว กินยา กินขนม ฉันจะคอยดูแลท่านมาตลอด เพราะฉันให้ความเคารพ นับถือคุณตามาก สมัยคุณตาวัยรุ่นนั้น บ้านยากจน คุณตายึดการประกอบอาชีพสุจริตในการเลี้ยงคุณยายและลูกๆ เป็นสิ่งที่ฉันจดจำและปฏิบัติตาม ฉันจึงตอบแทนพระคุณคุณตา ด้วยการดูแลคุณตาเป็นอย่างดี ทั้งเรื่องความเป็นอยู่ การกิน ทุกอย่าง จน วันที่ 12 พย 2555 ที่ผ่านมา สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดในชีวิตได้เข้ามา คุณตาเสียชีวิตกระทันหันด้วยโรค กล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดกระทันหัน ฉันเสียใจมากที่สุด ฉันเดินทางไป รพ.ไม่ทันคุณตาไม่รอฉันแล้ว ฉันร้องไห้ พร้อมเรียกพ่อจ๋าทำไมพ่อไม่รอหนู!! ฉํนเห็นคุณตาใส่เครื่องช่วยต่างๆมาก ฉันสงสารเหลือเกิน ฉันถามพ่อเจ็บไหม๋??? ฉันกอดพ่อของฉันไว้และบอกว่าพ่อหลับให้สบายนะ เดี๋ยวหนูจะดูแลแม่(คุณยาย)เอง พ่อไม่ต้องห่วง หนูจะหมั่นทำบุญให้พ่อเสมอ...เพียงไม่ถึงชั่วโมงคุณตาก็จากไป...หลังจากเสร็จสิ้นงานฌาปนกิจคุณตาแล้ว มีแต่เสียงคนผ่านไปมาต่างชื่นชมถึงคุณตาเสมอ ฉันภูมิใจมากที่เกิดเป็นลูก หลานคุณตา ทุกวันนี้ฉันยังระลึกถึงความดีของคุณตาเสมอ และจะสอนลูกหลานต่อไปในเรื่องดีๆที่คุณตากระทำไว้ ฉันภาวนาให้ได้เกิดเป็นลูก เป็นหลานของคุณตาอีกทุกชาติไป และฉันทำบุญใส่บาตร อุทิศให้คุณตาทุกเช้าด้วยความจริงใจ ฉันรักคุณตา(พ่อ)มากจริงๆ