ย้อนกลับไปเมื่อ ๓๐ ปีก่อน มันช่างยาวนานเหลือเกิน.. รางเลือนในภาพที่เห็น.. แต่มันชัดเจนในความทรงจำ

ความทรงจำของเด็กน้อยวัย ๖-๗ ขวบ "พ่อ" ผู้ชายตัวใหญ่ ท่าทางใจดี มีรอยยิ้มบนใบหน้าเสมอ มีหนวดเคราเล็กน้อยพอให้รู้สึกจั๊กจี้เมื่อถูกหอมแก้ม เป็นที่พึ่งของลูกๆยามเมื่อถูกแม่ตี (พ่อไม่เคยดุ-บ่น-ตีลูกๆเลย)

ฉันจำได้พ่อบอกเสมอ.. ให้ขยันเรียน จะได้เรียนสูงๆไม่ลำบาก เป็นคนดีของสังคม พ่อให้ความสำคัญกับวันต่างๆ พ่อบอกว่ากิจกรรมที่เราทำร่วมกัน เป็นความทรงจำที่ทำให้เราระลึกถึงกัน

วันคริสมาศ-ปีใหม่.. พ่อจะเตรียมหมวกกระดาษหัวแหลมสีแดงไว้ให้ทุกคนใส่ พร้อมกับของขวัญปีใหม่ให้ลูกสามคน

วันเด็ก.. พ่อจะพาเที่ยวนอกบ้าน พอโตขึ้นพวกเราไม่มีใครไปกับพ่อสักคน

วันตรุษจีน.. พ่อจะมีอั๋งเปา ให้เราลุ้นว่าปีนี้จะได้เท่าไร (ขอยืนยันว่าครอบครัวของเรา ไม่มีญาติพี่น้องเป็นคนจีนเลยค่ะ) แต่พ่อทำตามกระแส ซึ่งพวกเราชอบ เพราะได้เงินไปใส่กระปุกออมสิน

วันเกิดของแต่ละคน.. พ่อจะมีเค้ก (ก้อนเล็กๆ) มาให้เป่า แต่ไม่มีของขวัญให้ พ่อบอกว่าวันนี้ ลูกต้องให้ของขวัญพ่อ-แม่ ด้วยการเป็นเด็กดี ไม่ทำให้พ่อ-แม่เสียใจ

วันพ่อ.. ตอนเย็นต้องจุดเทียนถวายพระพร (ที่บ้าน) พร้อมคนไทยทั้งประเทศ (เรื่องนี้เราทำอย่างต่อเนื่องไม่เคยขาด)

"ต้องหัดใช้มือขวาเขียนหนังสือ" ด้วยความที่แม่เป็นคนถนัดซ้าย ฉันจึงใช้มือซ้ายเป็นหลักเช่นกัน (จับกรรไกร จับเข็มเย็บผ้า เล่นแบตมินตัน ทานอาหาร) พอเริ่มเข้าโรงเรียนก็จับดินสอฝึกเขียนด้วยมือซ้าย พ่อมาเห็นเข้าจึงให้เริ่มฝึกใช้มือขวาเขียนหนังสือ หลังจากนั้นถ้าเริ่มฝึกและหัดใหม่ฉันจะใช้มือขวา เช่นหัดตีปิงปองตอนเรียนม.๑, เย็บแผล-ฉีดยาตอนเรียนพยาบาล 

ฉันยังจำได้ พ่อวิ่งไล่ตามน้องชายรอบบ้าน เพราะน้องไม่ยอมไปโรงเรียนอนุบาล.. พ่ออุ้มฉันขึ้นรถไฟ เดินทางไกล กลับมาหาปู่-ย่า (หลังจากที่พ่อถามลูกๆว่า ใครจะไปต่างจังหวัดกับพ่อ ฉันยกมือคนเดียว ไปด้วย หนูอยากไป) พ่อถือรองเท้านักเรียนให้ฉัน ฝนตกกางร่มพาไปโรงเรียน เมื่อถึงโรงเรียนฉันใส่รองเท้านักเรียน พ่อถือรองเท้าแตะของฉันกลับบ้าน.. พ่ออนุญาตให้ฉันไปเที่ยวกาญจนบุรี (โรงเรียนจัด) ทั้งที่แม่บอกไม่ให้ไป อิอิ.. พ่อพาฉันไปสอบตามที่ต่างๆ เมื่อตอนเรียนจบชั้นม.๖ และนั่งรอจนฉันสอบเสร็จแล้วพากันกลับบ้าน.. พ่อไม่สบายเป็นโรคความดันโลหิตสูง ต้องทานยาประจำ ฉันบอกพ่อว่า หนูจะเรียนพยาบาล เมื่อเรียนจบหนูจะดูแลพ่อเอง ให้พ่อหยุดทำงานมาอยู่บ้านสบายๆกับแม่

พ่อสูบบุหรี่-ดื่มเหล้า ทุกครั้งที่พ่อดื่มและเมา พ่อจะใจดีเป็นที่สุด ขออะไรได้หมด แต่พวกเราไม่ชอบ.. ลูกทั้งสามคนเคยขอร้องให้พ่อหยุดสูบ-หยุดดื่ม แต่ไม่เป็นผล จนพ่อจากไปอย่างไม่มีวันกลับ.. ก่อนที่พวกเราจะเรียนจบด้วยซ้ำ

ฉันผิดสัญญากับพ่อ เพราะพ่อไม่อยู่ให้ฉันได้ทดแทนบุญคุณ ตอนนี้.. ฉันเลยต้องทุ่มเทความรัก ให้กับแม่แทนพ่อ ระลึกถึงพ่อทุกครั้งที่มองหน้าแม่

ฉันบอกทุกคนที่รู้จักเสมอว่า.. คุณโชคดีมากที่มีพ่อ-แม่อยู่ด้วย ณ ขณะนี้ ขอให้ใช้เวลากับท่านให้มากที่สุด จะได้ไม่รู้สึกเสียใจภายหลัง เมื่อท่านไม่อยู่แล้ว