ทุกข์เพราะเทียบ

ทุกข์เพราะเทียบ

แบ่งปันบน facebook Share  

ตอนที่บริษัทวิลเลียมส์-โซโน ผลิตเครื่องทำขนมปังสำหรับใช้ในครัวเรือนออกขายในราคา ๒๗๕ ดอลลาร์นั้น ผู้บริหารบริษัทคิดว่าสินค้าตัวนี้จะได้รับการต้อนรับอย่างดีจากตลาด แต่ผิดคาด  คนส่วนใหญ่ไม่สนใจเลย  เพราะคิดว่าไม่จำเป็น ถ้าอยากกินขนมปังอร่อย ๆ ก็ไปซื้อจากร้านหรือซูเปอร์มาร์เก็ตก็ได้  จะทำเองให้เสียเวลาทำไม  ผ่านมาหลายเดือนแล้ว ยอดขายก็ยังอยู่ในระดับที่ย่ำแย่  ดังนั้นบริษัทวิจัยตลาดจึงได้รับการว่าจ้างให้มาช่วยกอบกู้สถานการณ์

คำแนะนำของบริษัทดังกล่าวก็คือ  ให้ผลิตเครื่องทำขนมปังอีกรุ่นมาเป็นทางเลือกให้แก่ลูกค้า โดยทำให้มีขนาดใหญ่ขึ้น แถมยังมีราคาแพงกว่ารุ่นเดิมถึง ๕๐ เปอร์เซ็นต์

หลายคนที่ได้ฟังคำแนะนำของบริษัทนี้อดส่ายหัวไม่ได้  ในเมื่อสินค้ารุ่นเก่าราคาไม่ถึง ๓๐๐ ดอลลาร์ยังขายไม่ได้ แล้วรุ่นใหม่ที่ราคาสูงถึง ๔๐๐ ดอลลาร์จะขายได้อย่างไร  ถ้าผลิตให้ราคาถูกกว่านั้นน่าจะเข้าท่ากว่า

ปรากฏว่าคำแนะนำของบริษัทนี้ได้ผล  ยอดขายพุ่งสูงขึ้นอย่างฮวบฮาบ  แต่ไม่ใช่รุ่นใหม่ที่มีขนาดใหญ่กว่า  ที่ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าก็คือรุ่นเก่าซึ่งเดิมขายไม่ออกนั่นเอง

ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น ก็เพราะการมีรุ่นใหม่ที่แพงกว่าและใหญ่กว่ามาเป็นตัวเปรียบเทียบ ทำให้ลูกค้ารู้สึกว่าอีกรุ่นหนึ่งนั้นราคาถูกกว่าและขนาดกระทัดรัด จึงตัดสินใจซื้อโดยไม่ลังเล

บริษัทวิจัยตลาดรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่า เครื่องทำขนมปังรุ่นใหม่นั้นขายไม่ออกหรอก แต่ที่แนะนำให้ผลิตก็เพื่อเป็น “ตัวล่อ”ให้ลูกค้าหันมาสนใจซื้ออีกรุ่นหนึ่ง  เพราะใคร ๆ ก็ชอบของถูก  หากเห็นว่ามีของถูกเมื่อใด ก็ห้ามใจได้ยาก ต้องซื้อไว้ก่อน ส่วนจะได้ใช้หรือไม่เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ใช่หรือไม่ว่าบ่อยครั้งเราหิ้วของพะรุงพะรังกลับมาจากห้างสรรพสินค้า ทั้ง ๆ ที่เดิมไม่ได้คิดจะซื้อเลย ก็เพราะเห็นว่ามันราคาถูกอย่างไม่น่าเชื่อ  เมื่อซื้อมาแล้วก็กองไว้ที่บ้าน ไม่ได้ใช้เลยก็มี

ราคาถูกหรือแพงนั้น ไม่ได้อยู่ที่จำนวนเงินมากเท่ากับการเปรียบเทียบ  ๒๗๕ เหรียญนั้นดูเหมือนแพง แต่ถูกมากเมื่อเทียบกับ ๔๐๐ ดอลลาร์ นั้นคือเคล็ดลับที่ทำให้เครื่องทำขนมปังขายดี ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกแทบไม่มีใครสนใจเลย

คนเรามีนิสัยชอบเปรียบเทียบ นิสัยนี้บ่อยครั้งก็ทำให้เราต้องเสียเงินไปโดยไม่จำเป็นเพียงเพราะเห็นว่าสินค้าราคาถูก แต่นิสัยเดียวกันนี้เองยังอาจทำให้เราเสียใจด้วย ไม่ใช่แค่เสียเงินเท่านั้น

นักท่องเที่ยวคนหนึ่งตื่นเต้นที่ได้ไปตลาดรัสเซียกลางกรุงปักกิ่ง เพราะที่นั่นอุดมด้วยสินค้าแบรนด์เนมที่ทำเลียนแบบ ซึ่งขึ้นชื่อมากในเรื่องราคาถูก  กางเกงยีนยี่ห้อดังยี่ห้อหนึ่งราคา ๔๐๐ บาท เธอซื้อมาได้ด้วยราคา  ๑๐๐ บาท  เธอดีใจมากที่ได้ราคาถูกแสนถูก  แต่พอขึ้นรถทัวร์และพบว่าเพื่อนของเธอซื้อกางเกงยีนยี่ห้อเดียวกันด้วยราคา ๘๐ บาทเท่านั้น  คืนนั้นทั้งคืนเธอนอนไม่หลับด้วยความคับแค้นที่ซื้อของแพงกว่าคนอื่น

ไม่ว่าเราจะได้โบนัสมากแค่ไหน  มันจะกลายเป็นน้อยไปทันทีหากเราพบว่าเพื่อนร่วมงานได้โบนัสมากกว่าเรา ผลที่ตามมาก็คือรู้สึกหม่นหมองและอิจฉาเพื่อน ทั้ง ๆ ที่โบนัสที่เราได้นั้นเป็นตัวเลขสูงถึง ๗ หลัก

เป็นเพราะนิสัยชอบเปรียบเทียบ ทำให้คนที่แวดล้อมด้วยเพื่อนที่รวยกว่าหรือมีฐานะการเงินดีกว่า มีโอกาสป่วย โดยเฉพาะด้วยโรคหัวใจ มากกว่าเพื่อนที่แวดล้อมถึงร้อยละ ๒๐  ไม่ใช่เพราะว่าเขามีฐานะยากจน ถึงแม้จะมีฐานะการเงินที่ดี เป็นเศรษฐีร้อยล้าน แต่หากเพื่อนที่คบหาด้วยมีเงินนับพันล้านทั้งนั้น ก็คงอดรู้สึกไม่ได้ว่าตนด้อยกว่าเขา ทำให้เกิดความเครียดสะสม ซึ่งเป็นสาเหตุของความเจ็บป่วยได้

ถ้าเราเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นให้น้อยลง  เราจะมีความสุขมากขึ้นกับสิ่งที่มีหรือได้มา ขณะเดียวกันถ้าเราไม่หลงใหลในของถูก ใคร ๆ ก็คงหลอกล่อให้เราควักเงินซื้อสิ่งที่ไม่จำเป็นอยู่ร่ำไปได้ยาก


<p></p>

คัดลอกมาจาก เวบรวบรวมงานเขียนของพระอาจารย์ไพศาล วิสาโลค่ะ


เมื่อคิดคำนึงถึงเรื่องรอบ ๆ ตัว


เราเปรียบเทียบงานของเรากับของคนอื่น เราทุกข์เพราะรู้สึกว่า เราน่าจะทำได้ดีเท่ากับหรือดีกว่าคนอื่น เราลืมนึกไปว่า งานของเราสำเร็จแต่ละชิ้น คือพัฒนาการและความงดงาม ความสุข ความสำเร็จเป็นลำดับขั้น ของตัวเราเอง

เราเปรียบเทียบ คนแห่งความรักของเรากับคนอื่นว่า เขาน่าจะเข้าใจเราเหมือนคนอื่นที่ีเข้าใจเรา เราลืมนึกให้ลึกซึ้งลงไปว่า ถ้าเรารักเขาประหนึ่งเป็นคนแห่งความรักของเราจริง ๆ เราต้องไม่มีเงื่อนไขในความรัก


เราเปรียบเทียบอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย

เราลืมนึกไปว่า เวลาที่มีเหลือให้เราอาจไม่มากมายนัก ไม่พอให้เราคิดเปรียบเทียบยืนยาว


มีความสุขกับ สิ่งที่เรามี เป็น อยู่คือ กันดีกว่านะคะ


สุขสันต์วันเสาร์ วันหยุดที่ใกล้ปีใหม่เข้ามาทุกทีทุกท่านค่ะ