หัวใจที่สั่นไหว กับแรงใจที่ร่วงโรย แม้ลมที่พัดโชย เทียนเล่มน้อยก็ดับลง

การปฏิบัติที่ยึดถือมา การฝึกที่อุทิศให้ ทั้งกายใจ นับเวลาแล้วไม่นาน ประมาณ 10 -11 เดือน......

เมื่อถูกกระทบระดับหนึ่ง....เราฝึกมานั้นใช้ได้ผล ตามจับอารมณ์ได้ทัน 

แต่ เมื่อเจอเหตุการณ์ ที่มากระทบ ทั้งทางจิตใจ เลยถึง ร่างกาย  อื่ม.......  มือใหม่อย่างผม ก็ตกม้าจนได้....

อารมณ์ที่เราตามไม่ทัน...........

สตินั้นช่วยเตือนเรา เหมือนมี คนสองคนพูดชัดเจนอยู่ในความคิด

คนหนึ่งเตือนให้ สงบลงเร็วๆ......  

แต่ใจนั้น...... ก้าวเลยไปก่อน

คนหนึ่งเตือนให้ ผ่อนลง

แต่ปากนั้น มันไวกว่าใจเสียอีก...........


ธรรมะ ที่ใช้ในการต่อสู้ บททดสอบนี้ กระผมขอถอดใจ.......


หัวใจที่สั่นไหว กับแรงใจที่ร่วงโรย 

                                                       แม้ลมที่พัดโชย เทียนเล่มน้อยก็ดับลง


ต่อ......

เมื่อเที่ยงทันที่ที่เขียนบันทึกเสร็จ ผมโทรไปหาพี่ที่อุบลฯ เพื่่อขอคำชี้แนะ....

ผมคุยได้ไม่ถึง 2-3 นาที ด้วยจิตใจที่อ่อนแอ ก็ต้องบอก พี่ว่าขอว่างหูก่อน เดี๋ยวโทรกลับ...

ผมมาตั้งสติใหม่ 2-3 นาที ผมก็โทรกลับ .....

เราคุยกันนาน เกือบชั่วโมง จนพี่ต้องไป รพ. สาย (แต่พี่บอกว่าไม่เป็นไร)

พี่ผมเล่าเรื่องราวต่างๆมากมาย ทบทวนคำสอนที่ครูบาอาจรย์สอนถึงผมโดยตรงใหม่อีกครั้ง....

พี่เล่าประวัติหลวงปู่ขาว

ก่อนหลวงปู่จะออกบวช ท่านจับได้ว่าภรรยาท่านมี.ช. ท่านคิดถึงขั้นจะฆ่าทั้งคู่ทิ้งเสีย แต่ไม่รู้ว่าอะไร .หยุด. ท่านไว้ หลวงปู่จึงบวช แม้บวชแล้วในใจท่านก็ยังคงอาฆาดแค้นอยู่ "ธรรมะ" นี้แหละที่หลวงปู่ดึงเอามาสู้ และบังคับใจตน ประวัติครูบาอาจารย์แต่ละท่านล้วนผ่านอุปสรรค์มาอย่างหนักหนาสาหัสทั้งนั้น.......

พี่สอนว่า  

- เราก็สักแต่ว่า ธาตุ เราเองยังไม่สามารถบังคับ ธาตุขันธ์ตัวเองเลย แล้วเราจะไปกำหนด ธาตุขันธ์ คนอื่นได้อย่างไร

- ความดีที่เราอยากให้คนอื่นเห็น มันมาพร้อม "ความไม่ดี"

- ฯลฯ 

ครูบาอาจารย์พร้อม ที่ปรึกษาพร้อม กำลังใจพร้อม .............มันก็ต้อง "สู้แล้วโว๊ย" (ชน "โรง" เร็วๆนี่ 555)

สติมาเลี่้ยว......   ใจก็ .วาง.  ...(บทเรียน วันลอยกระทงปีนี้  เป็นบททดสอบที่ผมต้องจดจำ....)