อันตรายจากหนี้สาธารณะ (ตอน ๒)

ระดับวิกฤตหนี้สาธารณะที่นักเศรษฐ์ไทยไปลอกฝรั่งมา ว่ากันว่าระดับอันตรายอยู่ที่ ๕๐ ปซ. จีดีพี นั้น ก็ไม่ต่างอะไรจากนักสุขภาพที่ไปลอกฝรั่งมาว่าต้องกินอาหารครบห้าหมู่ให้ได้ระดับ ๒๐๐๐ แคล รวมไปถึงกินน้ำวันละ ๘ แก้ว กินนม ออกกำลังกายแอโรบิค ๓ วันครั้ง เป็นดอก (มันเลยเป็นต้นไปมากแล้ว)


คนพวกนี้เขาคิดกันได้แต่ตามที่ฝรั่งสอน แต่มองไม่เห็นท้องเรื่องว่าต่างกัน (บริบท)  โดยมองไม่ออกว่า อรยปท. (อารยะประเทศ) เขามีวินัยการเงินการคลัง แม้เขากู้ ๕๐ ปซ. เขาก็ยังมีปัญญาใช้คืนได้ไม่ยากนัก  แถมปชช.เขามีความรู้ เข้าใจ หากจำเป็นต้องรัดเข็มขัดเพื่อเอาเงินไปใช้หนี้สาธาฯ


ส่วนไทยเรากู้ ๕๐ เท่ากับคนอื่นเขากู้ ๑๐๐  (ดังที่ได้อธิบายไว้แล้วในตอน ๑)  แต่ที่สำคัญคือเราไร้วินัยการคลัง  และไร้ระบบ  แถมคนไทยได้คืบจะเอาศอกเสมอ  เช่นจำนำข้าว ให้แล้วให้เลย ใครมาสั่งลดเพดานเป็นโดนดี 


จู่ๆรัฐมารไทยนึกอยากลดภาษีก็ลด  อยากเพิ่มรายได้ประชานิยมก็เพิ่ม อยากผันเงิน “คุยรายได้ ซุกรายจ่ายอย่างไรก็ทำ”  เพื่อสร้างภาพ  ...ยังไม่นับการโกงกิน ซึ่งเป็นรายจ่ายโดยอ้อมอันมหาศาลทั้งอ้อมน้อยและอ้อมใหญ่


วินัยจราจร คนไทยเราก็แซงคิวกันที่ตรงยูเทิร์น หน้าตาเฉย  โดยไม่มีใครบีบแตรด่า วินัยการเมืองก็แซงเงินกันคืนวันหมาหอน วินัยการคลังก็”แล้วแต่นายใหญ่สั่ง” (ไม่งั้นถูกปลด)  


นี่คือทุติยัมปิ แห่งการสิ้นชาติ  ....ตติยัมปิจะมาตามเป็นระลอกแน่นอน (หากไม่ช่วยกันลงมือกระทำการเพื่อตัดตอนเสียก่อนให้ทันกาล)  


...คนถางทาง (๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๕)