คุณป๊ารายงานผลการเรียนของไจ่ไจ๋

ตุณป๊า  :  โจ้  ลูกเราสอบได้ที่ 4 

ชลัญ  :  โห ! สุดยอดลูกแม่ ได้ที่ 4 เก่งๆๆๆๆ 

คุณป๊า : เอ่อ ...คือความจริงมันมีอยู่ว่า  นักเรียนในห้อง มี 40 คน  ได้ที่ 1 = 10 คน  ได้ที่ 2= 10 คน  ได้ที่ 3 =10 คน และ ได้ที่ 4 = 10 คนน่ะ ............... อ่ะ ล้อเล่น สอบได้ที่ 4 จริง

ชลัญ  :  เป๊ะมากลูกแม่ อย่างนี้ซิได้แม่ (หอมแก้มไจ่ไจ๋ 2 ฟ้อด  ไจไจ๋ หัวเราะร่า ภาคภูมิใจในตัวเอง คุณป๊า คุณแม่ ไจ่ไจ๋ เก่ง เป็นคนดี มีน้ำใจ รู้จักแบ่งปัน ) เป็นการเริ่มต้นที่ดีมากลูก เหมือนแม่ตอนเด็กๆเลย 

............................................................

ระหว่างที่นั่งรถมาทำงาน หลังจากส่งไจ่ไจ๋ไปโรงเรียนแล้ว

คุณป๊า : โจ้ แกเพี้ยนหรือเปล่า ลูกสอบได้ที่ 4 ดีใจซะขนาดนั้น

ชลัญ : ไม่เพี้ยน หรอกเฮีย อย่ายึดติดกับอันดับหรือตำแหน่งซิ  อันดับนั้นมันไม่ได้บ่งบอก ถึง ความสุข หรือความสำเร็จในชีวิตคนเรา โจ้ไม่คิดปลูกฝังให้ลูกยึดติดเรื่องนี้  โจ้ภูมิใจทุกครั้งที่เห็นลูกเป็นคนสดใสร่าเริง เขาเป็นเด็กที่ไม่มีอะไรเก็บเลย  อายุและ 5 ขวบ เขารู้จัก การให้การแบ่งปัน การมีน้ำใจ  การไม่อยากได้ หรืออยากแย่งของคนอื่น เขามีความเชื่อมั่นในตัวเอง เป็นอย่างที่เขาเป็น   มีความสุข และภูมิใจในสิ่งที่เขามีเขาอยู่   ลูกเราพร้อมทั้ง EQ และ IQ ผลการเรียน 91% จาก 100%  โจ้ถือว่าสอบผ่านทั้งไจ่ไจ๋ และ เราที่ดูแลเขา   โจ้ ชอบที่จะสอนให้เขาภาคภูมิใจในความสามารถของตัวเอง  คือวัดตัวเองกับเกณฑ์ที่กำหนดมากกว่าที่จะเอาตัวเองไปเทียบกับคนอื่น ในเมื่อเกณฑ์ 100 ลูกได้ 91 นี่ ชลัญว่า เก่งกว่าแม่ด้วยซ้ำ  การไปเปรียบคนอื่นนั้นเท่ากับส่งเสริมให้ลูก เป็นคนที่ริษยาคนอื่น โตขึ้นไปจะแย่  เมื่อไม่ภูมิใจและเชื่อมั่นในตัวเอง ต่อไปในสมองลูกก็จะคิดแต่จะแข็งขัน  โจ้ว่า ต่อให้ได้คะแนน 99 จาก 100  ก็ยังไม่พอใจ อยากได้ 100 แล้ว พอ ได้ 100 ทุกๆอย่าง  ก็คงไปพาลว่า ง่ายไปไม่สมศักดิ์ศรีความเก่งของเธอ อีกล่ะ  เฮียอยากให้ลูกเป็นแบบนี้เหรอ

คุณป๊า : ยิ้ม เอามือลูบศีรษะชลัญเบาๆ  ... บอก ...ชลัญธร  ในสมองเธอนี่มีอะไรที่เป็นลบบ้างนี่ 

ชลัญ :  มีซิ  ....อ้าว..... นี่มันจะ แปดโมง แล้ว  ไปทำงานสายเดี๋ยวเจ้านายกินหัว  55555555


ชลัญธร  ตรียมณีรัตน์