ครูสมศรี  อายุมากแล้ว  แต่มีความรักเรียน  ใฝ่รู้  จึงตัดสินใจเรียนต่อระดับปริญญาเอก

ครูสมศรีมีมานะมาก  เธอรู้สภาพของเธอดีว่า  เธออายุมากแล้ว  และต้องใช้ค่าใช้จ่ายสูง  แต่เธอก็ไม่ยั่น  เธอสู้

วันหนึ่งครูใหญ่สมหวังเชิญครูทั้งโรงเรียนประชุม  เมื่อครบองค์ประชุม  ยกเว้นครูสมศรี  เพราะวันนั้น  ประชุมเรื่องวิทยฐานะชำนาญการ  ซึ่งครูสมศรีเธอได้อนุมัติครูชำนาญการพิเศษแล้ว  เธอจึงไม่เข้าประชุม

ครูใหญ่สมหวัง    :    ครูสมศรีเธอจะไปเรียนต่อปริญญาเอกนะ  อีกหน่อยจะไม่มีใครทำงานแล้ว  ไปเรียนกันหมด  เรียนน่ะเรียนได้  แต่จะเรียนจบหรือเปล่าก็ไม่รู้

เพื่อนๆของครูสมศรีที่รักครูสมศรีแอบมาเล่าให้ครูสมศรีฟัง  โดยโทรศัพท์มาคุยในตอนค่ำของวันนั้น

ครูสมศรีเธอแค้นมาก  พลังแห่งความแค้นทำให้เธอมีมุมานะขึ้น  เธอจะต้องเรียนให้สำเร็จ  ถึงแม้ว่าจะยากเย็นแสนเข็ญก็ตาม

ยุติธรรมกับเธอแล้วหรือ อาชีพของเธอต้องการผู้ที่มีความใฝ่รู้ใฝ่เรียน  พัฒนาตนเองอยู่เสมอไม่ใช่หรือ

ทุกวันนี้  ครูสมศรี  เธอก็ก้มหน้าก้มตาทำงานที่โรงเรียนที่ประดังกันมาอย่างไม่ขาดสาย  เธอเพียงแต่หาเวลาว่างเพียงน้อยนิด  หรือไม่มีเลยที่โรงเรียนเพื่อการทบทวน  หรือศึกษาหาความรู้

เย็นวันหนึ่ง  ครูใหญ่สมหวังเดินตรวจโรงเรียนตอนเย็น  พบครูสมศรีอยู่ที่ห้องพัก  อดทักทายครูสมศรีอย่างเสียไม่ได้

ครูใหญ่สมหวัง    :    ทำอะไรอยู่  ครูสมศรี  เรียนหนังสือหนักมากหรือ

ครูสมศรี             :     ไม่หรอกค่ะ  ครูใหญ่  หนูมัวแต่ทำงานให้ครูใหญ่อยู่  หนูคงเรียนจบช้ากว่าคนอื่นแน่