อักขณิช
นาย อักขณิช ศรีดารัตน์

สอบได้ที่หนึ่ง แต่วิ่งได้ที่สุดท้าย


 เรื่องของลูกสาว :

สอบได้ที่หนึ่ง  แต่วิ่งได้ที่สุดท้าย







          “คุณพ่อขา! หนูมีข่าวดีและข่าวร้ายจะแจ้งให้คุณพ่อทราบค่ะ คุณพ่ออยากข่าวไหนก่อนเอ่ย?”  น้องเพียงพอถามผมขึ้น หลังจากเลิกจากโรงเรียนมาเมื่อตอนเย็นของเมื่อวานนี้

          “อยากรู้ข่าวดีก่อนจ๊ะ  ไหนบอกมาซิว่าข่าวดีคืออะไร?” ผมถามเธอขึ้นด้วยความอยากรู้

          “ข่าวดี ก็คือ วันนี้คุณครูประกาศผลการเรียนเทอมที่หนึ่งอย่างเป็นทางการ ปรากฏว่าหนูสอบได้ที่หนึ่งค่ะ” เธอบอกด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส่และมีความสุข

          “ยอดเยี่ยมมากๆ เลยลูก  แล้วหนูรู้สึกอย่างไรบ้าง? ดีใจและภูมิใจไหม?” ผมถามเธออีก

          “ดีใจและภูมิใจมากๆ เลยค่ะ  ที่สอบได้ที่หนึ่ง  แล้วคุณพ่อรู้สึกอย่างไรบ้างละค่ะ?”

          “พ่อก็รู้สึกดีใจและภูมิใจในตัวของหนูมากๆ เลยละจ๊ะ หนูทำให้พ่อแม่และครอบครัวของเรามีความรู้มากๆ เลยละจ๊ะ”

          “แล้วคุณพ่อกับคุณแม่จะมีรางวัลให้หนูหรือเปล่าค่ะ?”  เธอถามแบบได้ทีขี่แพะไล่

          “คิดไว้แล้วเชียว ว่าต้องมีการทวงรางวัลแน่นอนเลย  คิคิคิ ....มีซิจ๊ะ  พ่อคุยกับคุณแม่ไว้แล้วน่ะ  อาทิตย์หน้าคุณแม่จะซื้อของขวัญมามอบให้หนูจ๊ะ"

          “หนูอยากได้ไอโฟน 5 จังเลยค่ะ”

          “โห!  เพิ่งอยู่ปอหนึ่งเอง  เอาแท๊บแล็ตก่อนละกัน  เดี๋ยวรัฐบาลก็มอบให้หนูแล้วละจ๊ะ”  ผมตอบบ่ายเบี่ยงเธอไป

          “อืม! ก็ได้ค่ะ”

          “แล้วข่าวร้ายของหนูล่ะ คืออะไร?” ผมถามเธอบ้าง

          “อ๋อ! ข่าวร้าย ก็คือ วันนี้คุณครูสอนวิชาพละให้นักเรียนทุกคนวิ่งแข่งขันกัน ปรากฏว่าหนูวิ่งได้อันดับสุดท้ายค่ะ จากทั้งหมด 26 คน” เธอบอกแบบยิ้มๆ

          “แล้วหนูรู้สึกอย่างไรบ้าง? เสียใจหรือเปล่าลูก?” ผมถามเธอ

          “รู้สึกเฉยๆ ค่ะ ไม่รู้สึกเสียใจอะไรเลย เพราะหนูรู้ตัวเองดีว่าหนูอ้วนมาก เวลาวิ่งก็เลยช้ากว่าคนอื่นๆ แต่หนูก็รู้สึกดีใจนะค่ะ ที่หนูสามารถวิ่งไปถึงเส้นชัยเหมือนกับคนอื่นๆ”  เธอบอก

          “ดีแล้วจ๊ะ ที่หนูคิดแบบนี้”

          “สมัยเด็กๆ คุณพ่อเคยสอบได้ที่หนึ่งหรือวิ่งชนะคนอื่นบ้างหรือเปล่าค่ะ?” เธอถามผมขึ้นด้วยความสนใจ

          “พ่อไม่เคยสอบได้ที่หนึ่งเลยลูก อย่างดีที่สุดก็แค่ได้อันดับที่หกจ๊ะ  ส่วนการวิ่งแข่งขันพ่อก็เข้าเส้นชัยเป็นคนสุดท้ายตลอด เพราะพ่อเป็นคนที่ตัวเล็กกว่าเพื่อนจ๊ะ เลยวิ่งสู้เขาไม่ได้เลยสักที”

          “แสดงว่าหนูดีกว่าคุณพ่อนะซิค่ะ?”

          “ใช่แล้วจ๊ะ  หนูทำได้ดีและยอดเยี่ยมกว่าพ่อมากเลยจ๊ะ พ่อภูมิใจในตัวของหนูมากๆ เลยนะจ๊ะ”

          “ค่ะ  หนูก็ดีใจและภูมิใจมากๆ เลยค่ะ ที่ได้เกิดมาเป็นลูกของคุณพ่อกับคุณแม่ทั้งสองท่าน”

          “ไหนมานี่ซิ พ่อขอกอดและขอหอมแก้มหน่อย”

          พูดจบ น้องเพียงพอก็เดินเข้ามากอดผมไว้แน่น ผมก้มลงหอมที่หน้าผากของเธอ จากนั้นก็กอดเธอและเอามือลูบผมของเธอเบาๆ ด้วยความรักและความห่วงใย

          เมื่อวานนี้ จึงเป็นอีกวันหนึ่งที่ผมและครอบครัวรู้สึกมีความสุขและเบิกบานใจอย่างที่สุด






หมายเลขบันทึก: 508769เขียนเมื่อ 14 พฤศจิกายน 2012 19:07 น. ()แก้ไขเมื่อ 13 ธันวาคม 2012 11:35 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (19)

น่ารัก น่าชัง จังเลยค่ะ เก่งเหมือนใครนะ???

น่ารักเหมือนใครตอนเด็กกันนะนี่

 

สวัสดีครับ  คุณ Ico48 Bright Lily

 

เธอถอดแบบคุณแม่ของเธอมาทั้งหมดเลยครับ

ยกเว้นสีผิวเท่านั้นที่เหมือนพ่อ  555

สวัสดีครับ  อาจารย์ Ico48 โสภณ เปียสนิท

 

เธอน่ารักและเก่งเหมือนคุณแม่ของเธอตอนเด็กๆ นะครับ

เพราะคุณแม่ของเธอสอบได้ที่หนึ่งมาตลอด ตั้งแต่ ป.1-ม.6 เลยละครับ

เก่งมากค่ะ เป็นกำลังใจต่อไปนะคะ เผื่อปีหน้าคุณพ่อจะอนุมัติ ไอโฟน5 ให้ อิอิ

สวัสดีครับ  คุณ Ico48 namsha

 

ตอนนี้คุณพ่อยังใช้โทรศัพท์มือถือราคา 990 บาทอยู่เลยครับ

หากจะซื้อไอโฟน 5 ให้  คงต้องขายรถยนต์ไปซื้อให้แน่ๆ เลย   555

ป้าดาดีใจและมีความสุขไปด้วยค่ะ เก่งมาก จริงๆแล้วคนตัวเล็กน่าจะวิ่งนำที่ 1 นะคะ

สวัสดีครับ  พี่ Ico48 กานดาน้ำมันมะพร้าว

 

น้องเพียงพอตัวใหญ่และอ้วนกว่าเพื่อน เลยวิ่งช้าครับ

ส่วนผมตัวเล็กกว่าเพื่อน แต่ไม่ได้ซ้อมไว้ก่อน พอถึงเวลาก็เลยสู้คนอื่นไม่ได้ครับ  555

 

เรียนเก่งก็สุดยอดแล้วค่ะ ไม่ต้องเสียใจนะคะ น้องตัวเล็ก ถือว่าแบ่งๆ รางวัลกันไป

สวัสดีครับ  คุณ Ico48 tuknarak

 

น้องเพียงพอไม่ได้เครียดอะไรนะครับ  รู้สึกสบายๆ แถมยังรู้สึกขำตัวเองด้วยซ้ำที่กินเยอะจนทำให้อ้วนเกินไป เวลาวิ่งก็เลยหอบแฮ่กๆ เลย   555

-สวัสดีครับ..

-ดีใจด้วยนะครับที่สอบได้ที่หนึ่ง...

-วิ่งได้ที่สุดท้ายน่ะ...สู้ ๆ ๆ ๆ55

-วันนี้มีขนมจากหญ้าเทวดามาฝากครับ...

 

สวัสดีครับ  คุณ Ico48 เพชรน้ำหนึ่ง

 

* เฉาก๊วยชากังราวโด่งดังไปทั่วประเทศเลยนะครับ

เพิ่งทราบเหมือนกันว่าเขาเรียกว่า "หญ้าเทวดา"

** ขอบคุณมากๆ ครับ  ที่กรุณาให้กำลังใจน้องเพียงพอ

เก่งจังครับ ถุกทั้งรางวัลที่1 และเลขท้าย อะไรจะโชคดีปานนั้น อิๆๆ

สวัสดีครับ คุณพี่ Ico48 Peter p

 

*ดูเหมือนจะหายหน้าหายตาไปนานเลยทีเดียวนะครับ

** ถ้าเป็นหวย ได้ทั้งรางวัลที่ 1 และเลขท้าย  ป่านนี้คงรวยเละเลยนะครับ  555

น้องน่ารักมากครับ....ผ้าพันคอที่โรงเรียนน้องเพียงพอ...คนละสีของโรงเรียนทิมดาบเลยครับ...ต้องไปค้นหาข้อมูลแล้วครับ...สรุปย้ำอีกที...น้องน่ารักมากครับ

สวัสดีครับ  คุณหมอ Ico48 ทิมดาบ

 

* น้องเพียงพอใส่ผ้าพันคอไปโรงเรียนทุกวันพุธนะครับ

ของนักเรียนหญิงกับนักเรียนชาย...แตกต่างกันหรือเปล่า? ตรงนี้ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันนะครับ

** เจ้าตัวมาอ่านข้อความที่คุณหมอเขียนชมเธอแล้ว  ยิ้มใหญ่เลยนะครับ  555

เย็นนี้...ผมจะได้กลับบ้านแล้ว...อยู่ป่าปูนและตึกที่กรุงเทพฯ หลายวัน...ได้กลับไปอยู่กับป่าและต้นไม้ที่บ้านแล้ว...น่าจะถึงตีสองตีสามครับ....จะได้เจอทิมดาบแล้ว...ถ้าบุญวาสนามีคงได้เจอน้องเพียงพอ พี่เพลิน และทุกคนที่บ้าน...เอารูปทิมดาบมาฝากก่อน...โชคดีที่มีรูปสวย ฝีมือคุณตะวันดินทำให้...ชอบมาก...หวังว่าพี่เพลินและทุกคนคงชอบเช่นกันนะครับ...ผมสบายดี...แต่ตาแฉะไปหน่อย...ขวาหนังสือ..ซ้ายหนังสือ...กลางคอมพิวเตอร์...แต่ต้องสู้ๆ นะครับ...

 

http://www.gotoknow.orghttp://cdn.gotoknow.org/assets/media/files/000/848/466/original_jaod3.jpg?1353028631

 

ไม่ยอมขึ้นรูปเลย...ต้องเอาตัวจริงไปหาแล้วหล่ะนะครับ...

สวัสดีครับ  คุณหมอ Ico48 ทิมดาบ

 

*เปิดดูรูปน้องทิมดาบไม่ได้เลยครับ

** ว่างๆ ก็ขอเชิญคุณหมอและครอบครัวขึ้นมาแอ่วที่เชียงใหม่ได้นะครับ  รับรองว่าคิวไม่ว่างแน่นอนครับ เพราะเพื่อนๆ ชาว g2k ที่เชียงใหม่ต่างก็อยากเจอตัวเป็นๆ ของคุณหมอกันทั้งนั้นเลยนะครับ...งานนี้รับรองว่าไม่ปล่อยให้คุณหมออดตายแน่นอนครับ   555

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี