หนังสือเรื่อง " ฟ้าบ่กั้น" ของลาว คำหอม ที่ได้รับการตีพิมพ์มาแล้วถึง ๒๒ ครั้ง ตั้งแต่ปี ๒๕๐๑-มีค. ๒๕๕๕  เป็นหนังสือยอดนิยมอีกเล่มหนึ่งที่ ศ.นพ.วิจารณ์ พานิช ประธานคณะกรรมการมูลนิธิสยามกัมมาจล ได้ขอให้ข้าพเจ้าอ่านและบันทึกความเห็นมาแบ่งปันในบ้าน gotoknow แห่งนี้ด้วย



               ผู้ประพันธ์ได้แบ่งเนื้อหาออกเป็น ๑๗ เรื่องราวหลายหลากในบริบทของ คนยากจนในชนบท  โดยได้จัดผลงานของตนเองไว้ว่าเป็น " วรรณกรรมแห่งฤดูกาล ฤดูแห่งความยากไร้และคับแค้น ซึ่งเป็นฤดูกาลที่ยาวนานมากในประเทศไทย" 




         " ไพร่ฟ้า" คือเรื่องแรกของเล่มนี้ ที่ข้าพเจ้าอยากแสดงความเห็นในที่นี้.. เนื่องจากเนื้อเรื่องสะท้อนความแตกต่างในเชิงอัตตลักษณ์ และความคิดระหว่าง เจ้ากับคนจน ที่มุ่งเน้นให้เห็นถึงการดูถูกเหยียดหยามระหว่างชนชั้น ทั้งด้วยเพราะความแตกต่างในวัฒนธรรมประเพณี และขาดการยอมรับคุณค่าของความรู้สึกร่วมในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ที่นำมาซึ่งความเคียดแค้นชิงชังอย่างสาหัส โดยเฉพาะเมื่อคนต่างวรรณะ อย่างหนุ่มเชื้อพระวงศ์ระดับหม่อมราชวงศ์ต่างถิ่นฐานะร่ำรวย ได้มีความพึงใจในตัวหญิงสาวชนเผ่าคนหนึ่งที่บูชาเงินเป็นใหญ่กว่าความรักแท้..ที่ทำให้หนุ่มชาวป่าอาชีพควาญช้าง ต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อย่างหมดหนทางสู้



          ข้อความสนทนาในระหว่างบันทัดหลายต่อหลายตอน ได้ตอกย้ำจุดด้อยของความเป็น.. ไพร่ฟ้า ข้าแผ่นดิน ..ทั้งในเชิงฐานันดรศักดิ์และโภคทรัพย์..ที่เป็นการฝากรอยจารึกขนาดใหญ่ไว้ในหนังสือนิยายเล่มนี้ ซึ่งข้าพเจ้ามีความเห็นว่า แม้ไม่สร้างตัวละครที่เป็นเชื้อเจ้า ให้โดดเด่นขึ้นมาเป็นประเด็น.. หนุ่มสามัญชนที่มีฐานะเงินทอง ย่อมสามารถเอาชนะใจสาวรายนี้ได้อยู่แล้ว




       



                

           หากแต่ในชีวิตจริงที่ผู้อ่านอย่างข้าพเจ้า ได้ประจักษ์ชัดแก่ใจ เฉกเช่นเดียวกับพสกนิกรชาวไทยทั้งปวงตลอดมา ถึงพระมหากรุณาธิคุณของเจ้าแห่งแผ่นดิน ที่ทรงประทับอยู่เคียงข้างปวงประชาทุกหมู่เหล่า ในการทำนุบำรุงสุข เพื่อความกินดีอยู่ดี บนฐานการพึ่งพาตนเองอย่างพอเพียง ในช่วงกาลเวลาอันยาวนาน ด้วยพระวิริยะอุตสาหะอันหาที่เปรียบประมาณมิได้...เจ้ากับคนจน จึงมีความใกล้ชิดกันอย่างยิ่ง แตกต่างจากที่ผู้ประพันธ์ ได้แต่งเรื่องในนิยายเล่มนี้อย่างสิ้นเชิง..มนุษย์เราเลือกเกิดไม่ได้..แต่เลือกที่จะอยู่.. เป็น.. อย่างมีความสุขร่วมกันอย่างยั่งยืน