จากเด็กจนโตไม่เคยต้องห่างไกลจากพ่อแม่มาอยู่โดยลำพัง
จากเล็กจนโตก็ไม่เคยที่ต้องห่างไกล จากพ่อแม่อยู่กับท่านมาโดยตลอดมีท่านเคียงข้าง ให้กำลังใจและดูแลเเป็นอย่างดี แต่ถึงเวลาที่ต้องมาเรียนปริญญาตรี ก็ต้องมาอยู่ที่ที่ไม่รู้จักใครมีแต่ความอ้างว้างโดดเดี่ยวเงียบเหงา นั้งร้องไห้คนเดียวกว่าจะปรับตัวเองให้เข้ากับการอยู่คนเดียวมันเป็นสิ่งที่ทรมานมากเพราะเมื่อก่อนไม่เคยอ้างว้างอย่างนี้ แต่ก็มีท่านนั้นแหละที่ให้ความรัก และให้กำลังใจดิฉันจนดิฉันสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
ควรมองเชิงบวกว่าภาวะที่ต้อง ช่วยเหลือ ดูแลตัวเอง โดยไม่มีพ่อแม่คอยดูแลอยู่ใกล้ๆ คือโอกาสดีสำหรับการพัฒนาตนให้แข็งแกร่ง มีวินัย พร้อมที่จะเป็นผู้ใหญ่ที่เป็นกำลังของชาติ เป็นที่พึ่งของผู้คนต่อไป … ลูกนกฝึกบินไม่นานก็ ใช้ชีวิตพึ่งพาตัวเองได้แล้ว .. เราต้องทำได้ และดีกว่าด้วย .