ผมมองว่าปัจจุบันนี้คนจบปริญญาปีละประมาณ ไม่ต่ำกว่า ๖๐๐,๐๐๐ คน  และมีคนตกงานมากมายที่หางานทำไม่ได้ เพราะส่วนหนึ่งจบในสาขาที่ตลาดต้องการน้อย เช่น สังคมศาสตร์  ศิลปะศาสตร์ ส่วนหนึ่งต้องเรียนต่อในสาขาที่สูงขึ้นหรือทำงานตำกว่าวุฒิ เพื่อหนีคำว่าตกงาน  ดังนั้น เราจงรำลึกอยู่เสมอว่าการเรียนของเรา ไม่ใช่เราเรียนเพื่อให้ได้สอบ  สอบเพื่อให้จบ  และจบเพื่อปริญญา นำไปติดข้างฝาบ้านแล้วนอนมอง แต่ผมมองว่าเป้าหมายที่แท้จริงของเรา  สิ่งที่เราควรจะเป็น  เรียนเพื่อพัฒนาตนเองให้มีคุณค่า  แม้นว่าปัจจุบันปริญญาจะล้นประเทศ  แต่บัณฑิตที่ทรงคุณค่ามีเพียงใด  ผมมองว่ายังขาดแคลน  ดังนั้นผมขอฝากให้พวกเราปรับวิธีคิด เปลี่ยนวิธีดำเนินชีวิต  เพื่ออนาคตของตัวเราเองกันบ้าง  ลองดูซิครับ......ผมเคยอ่านบทความของ ดร.วิริยะ  ฤาชัยพาณิชย์ ขอนำมาบอกต่อเห็นว่าสามารถปรับใช้กับปัจจุบันได้ในยุกต์ที่งานค่อนข้างหายากสำหรับท่านที่เลือกงาน  นั้นคือหลักสูตร  ๑. วิชาชอบ  นั้นคือหากเราชอบอะไรจะต้องแบ่งเวลาไปทำ  อย่ามัวแต่เรียนเพื่อสอบไปวันๆ  หากชอบถ่ายรูปก็ลองฝึกดู  ทำไปทำไป จะเกิดความชำนาญ  หาเลี้ยงตัวเองได้  ๒. วิชาชีพ  มีโครงการฝึกอบรม  หรือต้องการเสริมพิเศษก็ต้องรีบ เช่นเสริมสวย  ตัดเย็บเสื้อผ้า  หากเราเป็นมีความสามารถรับรองเป็นอาชีพเลี้ยงตัวเองได้  ๓. วิชาช่วย  คือภาษา  จำเป็นมาก เช่นภาษาอังกฤษ  หันดูหนังเสียงในฟิลม์จริงบ้าง  ๔. วิชาใช่  ต้องยอมรับ  สู้งาน  รักองค์กร มีวินัย  มีคุณธรรม  ซื้อสัตย์ (งานนี้ใช่เลย)  ฝึกให้เป็นนิสัยจนกลายเป็นบุคลิกของตัวเองไป...รับรองแจ๋วแน่นอน