โอกาสของผู้ด้อยโอกาส

       วันนี้น้อยนำหลักฐานการสมัครเรียน กศน.มาให้คุณมะเดื่อเพื่อจะเข้าเรียนต่อ กศน.ในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นในภาคเรียนนี้  ซึ่งคุณมะเดื่อจะนำหลักฐานต่าง ๆ นี้ส่งให้กับครู กศน.(ตัวจริง)ต่อไปในสัปดาห์หน้า  

       วันนี้คุณมะเดื่อจึงได้มีเวลาคุยกับน้อยพอสมควร  อายุจริง ๆ ของน้อยคือ  18  ปี  แต่การผิดพลาดในการแจ้งเกิด จึงทำให้อายุคลาดเคลื่อน อายุจึงน้อยลงไป  2 - 3 ปี  น้อยเล่าให้ฟังถึงสภาพครอบครัวของเธอว่า ทุกวันนี้  เธออยู่กับลูก  พ่อ น้องชาย และหลานชายที่เป็นลูกของพี่สาวต่างแม่ซึ่งทำงานอยู่ กทม.ไม่มีเวลาเลี้ยงลูกจึงเอามาให้พ่อของเธอเลี้ยง ซึ่งตอนนี้เรียนชั้น ป.1 อีกคนหนึ่ง  ส่วนแม่ไปอยู่ที่บางสะพาน   แม่ไม่ค่อยได้มาบ้าน เพราะมาทีไรก็ทะเลาะกับพ่อเป็นประจำ  พ่อก็สุขภาพไม่ดี  และตาพิการข้างหนึ่ง ทำงานไม่ไหว ส่วนน้องชายก็เที่ยวเตร่ ไม่ค่อยทำงาน  เธอเองก็ยังไม่ได้ทำงานอะไรเป็นเรื่องเป็นราว  พี่สาวของเธอ ( พี่สาวคนละแม่ ) ส่งเงินมาให้หลานก็ไม่มากนัก  นาน ๆ ส่งมาสักครั้ง ๆ ละสี่ซ้าห้าร้อยบาท .... เรื่องครอบครัวของน้อยนี้ คุณมะเดื่อก็พอทราบมาบ้างแล้ว  

      คุณมะเดื่อจึงแนะนำน้อยว่าให้สมัครเรียนก่อน  แล้วให้ไปสมัครงานที่โรงงานสับปะรด  จะได้มีงานทำ ส่วนลูกก็ให้พ่อเป็นคนดูแล เพราะ ลูกก็สองขวบกว่าแล้ว  ไม่ต้องป้อนนมแล้ว  น้อยก็ตกลง  และดูว่าเธอมีความหวังในชีวิตมากขึ้น  

      น้อยบอกว่า  ยามที่เธอเครียด  เธอทุกข์ใจ  ไม่สามารถจะปรึกษาใครได้  เธอต้องเก็บไว้ปวดหัวคนเดียว  จะปรึกษาพ่อ  พ่อก็ไม่ฟัง  ปรึกษาแม่ก็ไม่ยอมรับรู้  แถมยังดุด่าเธอเสมอ  ไม่มีใครเข้าใจเธอ ไม่มีใครแนะนำเธอได้เลย...........

     คุณมะเดื่อจึงบอกว่า  " ยังมีครูอีกคนนะที่ยังรักและหวังดีกับเธออย่างจริงใจ หากไม่รู้จะปรึกษาใครก็บอกครูได้  แต่เธอต้องเข้มแข็ง  และมานะอดทน  และไม่ทำตัวอย่างไร้คุณค่า  สิ่งใดดี  หรือไม่ดี ก็ย่อมรู้แล้ว  ต้องทำให้ตัวเองมีคุณค่าให้มากที่สุด  อย่าให้ใครดูถูกได้  คนเราเลือกเกิดไม่ได้  แต่เลือกทางเดินชีวิตได้นะ  ครูรักและห่วงใยเธอเสมอ  เพราะเธอคือ.....ลูกศิษย์ของครู"

       นี่แหละจุดหนึ่งที่วัยรุ่นไทยต้องสูญเสียโอกาสดี ๆ ในชีวิตไปเพราะความล้มเหลวของสถาบันครอบครัวที่ไม่สามารถให้ความรัก ความเข้าใจ  ความอบอุ่นแก่พวกเขาได้  ทำให้พวกเขารู้สึกว่าขาดที่พึ่ง  จึงหันไปหาความรัก ความอบอุ่น  หาที่พึ่ง หรือคนที่คิดว่าเข้าใจพวกเขาที่อยู่นอกบ้าน  และในที่สุด  หลายต่อหลายคนก็อยู่ในสภาพเช่นเดียวกับ.....น้อย...!

        วันนี้น้อยไม่ได้กินข้าวกลางวัน  เพราะเงินที่ติดตัวอยู่ไม่ถึง 100 บาท หมดไปกับค่าถ่ายรูปเพื่อสมัครเรียน หลานชายของน้อยวิ่งมาขอเงินน้อยเอาไปซื้อขนม แต่น้อยไม่มีให้ คุณมะเดื่อเองก็มีติดกระเป๋าอยู่สิบกว่าบาท  ( เรื่องจริง อิ อิ...เพราะไปโรงเรียนไม่ต้องใช้จ่ายอะไร ) จึงให้น้อยเอาไปซื้อขนมให้หลานกิน......เฮ้อ.... ! ละครชีวิตจริงแท้...

 

ร่วมบริจาคเงินสมทบทุนสร้าง ศพด.ได้ตามลิ้งค์นี้จ้ะ

 

              http://www.gotoknow.org/classified/ads/3462

.......................................................................................................