วรรณกรรม : ถนน


ฉันเคยเป็น  เช่นสิ่งดี  มีคุณค่า
มีราคา  มีประโยชน์  หมดความหมาย
มาด้อยค่า  ด้อยราคา  ไม่ใส่ใจ  
ถ้อยคำให้  ไร้ค่า  พาหมางเมิน

*****

เป็นถนน  คนเดิน  ทางเตียนโล่ง 
เคยโอ่โถง  ทุกชั่วโมง  คนเดินเหิน
มาเดี๋ยวนี้  หญ้าปรก  รกรังเกิน
ไม่มีคน  เดินเหิน  อย่างเคยมา

*****

 

 

*****

เป็นถนน  คนยัง  มองประโยชน์ 
ไม่มีโทษ  ถึงจะโหด   รู้คุณค่า 
มีคนตาย  มีคนเจ็บ  เรื่อยเรื่อยมา 
ยังมีค่า  กว่าฉัน  นั้นมากมาย  

*****

ผ่านไปมา  มาไป  วันยังค่ำ 
ฉันต้อยต่ำ  คนย่ำเหยียบ  ย่ำซ้ำไว้ 

มาแล้วจาก  พรากไป  ช้ำดวงใจ 
ถ้อยคำให้  ว่ารัก  หักหาญลง

*****

ครูอ้อย แซ่เฮ  ประพันธ์

หมายเลขบันทึก: 505938เขียนเมื่อ 17 ตุลาคม 2012 15:09 น. ()แก้ไขเมื่อ 18 ตุลาคม 2012 13:23 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (5)
  • สวัสดีค่ะคุณครูBlank  อ้อย  แซ่เฮ
  • ขอบคุณ ค่ะ   มาเพลง เพราะๆ ค่ะ

.....เมื่อฉันพบเธอ  ฉันเกลียดถนน  เพราะทำให้เราสองคน  ต้องพรากจากกัน......

เห็นหัวข้อเรื่องแล้วรำลึกถึงพัชรา  แวงวรรณค่ะ

ขอบคุณทุกท่านที่ให้กำลังใจ ครูอ้อย แซ่เฮ เสมอมาค่ะ  Blank tuknarakBlank ครูทิพย์, และ 2 คนอื่น.

-สวัสดีครับครูอ้อย..

-แวะมาเยี่ยม/เก็บกล้วยไข่มาฝากครับ..

 

ว้าวววววว  กำลังหิวพอดี  ชอบค่ะ กล้วยไข่  ขอบคุณจริงๆค่ะ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี