ไม่น่าเชื่อว่าฝรั่งนั้นพิถีพิถันกว่าไทยเราสิบเท่าในเรื่องอาหารการกิน  เช่น เวลาเราเข้าไปกินเสต็กในร้าน แม้จะเป็นร้านชั้นล่างๆ  เขาจะใส่ใจถามเราว่า จะเอามันฝรั่งแบบไหน เผา ทอด หรือ บด   .....ส่วนไทยเราเวลาไปกินข้าวแม้ในภัตตาคารหรู มันไม่เคยถามเราสักคำว่าชอบข้าวแบบไหน  ขาว หรือ กล้อง แข็งหรือนิ่ม  มะลิ หรือ ขาวตาแห้ง  เจ้าของร้านเขาชอบแบบไหนเราก็ต้องกินแบบนั้น

 

ยิ่งเสต็กยิ่งแล้วใหญ่ ภ.ไทยไม่เคยถามเราว่าจะเอาสุกดิบขนาดไหน  แต่ฝรั่งถามเราหมด

 

แม้แต่ผักนึ่งที่จะกินกับสเต็ก ฝรั่งก็ถาม ส่วนใหญ่ผมเลือก บร็อคคอลลี่ และหน่อไม้ฝรั่ง   หาไม่ก็ฮาร์วาร์ดบีท อาร์ติโฉก  แครอท  สปริงบีน   ส่วนไทยมันมีแต่แครอท ถั่วฝักยาวเป็นหลัก ห้ามขออะไรนอกไปจากนี้

 

น้ำสลัดไทยมันก็ยัดเยียดให้เราตามที่มันชอบ ข้นขาวหวานแสบไส้เหมือนกันหมด      ส่วนฝรั่งถามหมดว่าจะเลือกอะไร มีให้เลือกสิบอย่างอีกต่างหาก  (ตั้งแต่หรั่งเศส อิตาเลียน เมกัน รัสเซีย ยันกรีก แต่ที่ผมชอบมากที่สุดคือ เธาแซนด์  และ บลูชีส)

 

อาหารเช้าฝรั่่่่่่่่่่งก็ถามเราว่าไข่จะทอดแบบไหน  ซันนี้อัพหรือดาวน์  หนมปังจะเอาโรล หรือ บัน อิงลิชมัฟฟิน  หรือ โทสต์  ซุปแบบไหน กาแฟแบบไหน  เขาใส่ใจมากจริงๆ ต้องการให้ถูกใจเรา 

 

ตอนจ่ายเงิน ไทยเราก็เสียมารยาท ยืนกดดันรอรับทิป ส่วนฝรั่งเขาวางบิลแล้วเดินหนีไป  ไม่มากดดันเราหรอกว่าจะให้ทิปเท่าไหร่  

 

เมื่อก่อนเคยคิดว่าคนไทยพิถีพิถันเรื่องอาหารและบริการ    แต่วันนี้คิดใหม่แล้ว

 

...คนถางทาง (๑๖ ตุลาคม ๒๕๕๕)