แม้จะมีใครบางคนป้ายสีให้เธอหมองคล้ำ จะดำสักเพียงใด พยายามสาดเสียเทเสีย จนเกิดรอยเปื้อน ทำให้เธอดูเลวร้าย และน่ากลัวไปบ้าง แต่เธอก็เป็นเมืองที่ฉันรักเสมอ “คุณค่าของเธอ...อยู่ที่ตัวตนแห่งเธอ...แห่งใจ”

          ครั้งหนึ่ง ณ สถานที่แห่งนี้...เมืองที่พวกเราเคยวิ่งเล่นเมื่อครั้งปิดเทอมในช่วงฤดูร้อน พ่อกับแม่จะพาพวกเรามาที่นี่เสมอ ที่นี่มีผังเมืองสวยที่สุดในประเทศไทย เมืองที่สะอาด สงบ เงียบ เมืองที่หลากหลายด้วยวัฒนธรรมและภาษา ผู้คนมีน้ำใจให้แก่กัน คนที่ได้แวะเวียนเยี่ยมเยียนที่นี่ต่างหลงใหลในมนต์เสน่ห์แห่งเมืองนี้ ความสวยงามทางด้านภาษา และวัฒนธรรมการเป็นอยู่ ทำให้ผู้คนจำนวนมากจากต่างถิ่นต่างบ้านต่างเมืองต่างมาตั้งหลักปักฐานและพร้อมที่จะเป็นส่วนหนึ่งของเมืองนี้

          ครอบครัวเราย้ายมาอยู่เมืองนี้ตั้งแต่ครั้งสองข้างทางยังปกคลุมด้วยผืนป่าด้วยซ้ำไป จนกระทั่งทุกอย่างเริ่มพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ พร้อม ๆ กับการเจริญเติบโตตามวัยของพวกเรา จากเมืองป่าที่พี่ชายเคยไปยิงนก ตกปลาตามท้องทุ่งนา และมองเห็นฝูงควายกำลังเล่นโคลนตมพร้อมเจ้าเอี้ยงเพื่อนคู่ใจที่เกาะหลังไม่ยอมห่าง บัดนี้เมื่อเปิดตามองอีกครั้งภาพที่เคยคุ้นตานั้นหายไป บ้านป่าแต่หาใช่เมืองเถื่อน กลับกลายเป็นเมืองคอนกรีตทุกอย่างในเมืองนี้เต็มไปด้วยความเจริญทางด้านวัตถุอย่างรวดเร็ว ภายในเวลาไม่กี่ปี แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยน คือ น้ำใจของคนเมืองนี้

          ในระยะเวลาไม่กี่ปีที่ได้กลับเข้ามาในเมืองนี้อีกครั้ง ทุกอย่างดูเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลัง...เมืองที่เคยสะอาด สงบเงียบ ตอนนี้ไม่เป็นไปอย่างที่คิด เมืองที่เคยมีกลิ่นหอมของดอกประดู่พริ้วปลิวลอยมาตามสายลม ดอกสีเหลืองที่หล่นมาตามอายุขัยแห่งความเป็นไปตามธรรมชาติกระจายอยู่เต็มสองข้างถนน ที่นี่คล้าย ๆ จะเป็นเมืองในฝันของใครหลายคน แต่ ณ ขณะนี้ที่นี่เต็มไปด้วยความความสกปรกแห่งกิเลสตัณหา สองข้างถนนเต็มไปด้วยกลิ่นคาว...สีแดงสด เมืองที่เคยสงบเงียบ กลับกลายเป็นเมืองที่มีแต่เสียงกรีดร้องของผู้คน เมืองคอนกรีต บัดนี้กลายเป็นบ้านป่าเมืองเถื่อนไปแล้ว  มนต์เสน่ห์ที่ชวนให้ใคร ๆ หลงใหล กลับกลายเป็นมนต์ดำอันน่ากลัว กี่พันครั้งที่พวกเราโหยหาขอให้ทุกอย่างกลับมาเช่นเดิม ขอแค่ให้เมืองที่เรารักสงบร่มเย็นเหมือนเดิม ให้ทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน ให้คนในบ้านรักกันเหมือนเก่า ขอให้พวกเรารักกันเถอะ!!

          ไม่ว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงเปลี่ยนไปมากน้อยแค่ไหน “น้ำใจ...ของคนเมืองนี้...ไม่เคยเปลี่ยนแปลง...สวยงามเช่นใดก็ยังเช่นเดิม” ความสวยงามที่ร่างกายได้ซึมซับจากผู้คนเมืองนี้ตั้งแต่เล็กจนโตมันหล่อหลอมให้เป็นตัวตนเช่นในวันนี้ ถึงแม้ภาพแห่งความเป็นจริงของเมืองจะเลือนหายไปบ้างแล้ว แต่ในความทรงจำภาพนั้นยังติดตรึงไม่มีวันเสื่อมคลาย  แม้จะมีใครบางคนป้ายสีให้เธอหมองคล้ำ จะดำสักเพียงใด พยายามสาดเสียเทเสีย จนเกิดรอยเปื้อน ทำให้เธอดูเลวร้าย และน่ากลัวไปบ้าง แต่เธอก็เป็นเมืองที่ฉันรักเสมอ “คุณค่าของเธอ...อยู่ที่ตัวตนแห่งเธอ...แห่งใจ” 

          หากแต่บัดนี้ ความพยายามของคนพลัดถิ่นอย่างพวกเราเริ่มอ่อนล้าลงบ้างแล้ว วันนี้ฉันจึงกลับมาเพื่อไว้อาลัยแด่เมืองในฝันที่ฉันรัก